Кој се плаши од уставните измени?

Оттаму, симболиката на покренување на иницијативата за собирање на потребниот број на потписи на пратеници за поднесување на уставните измени, од страна на ДУИ, токму на 27 април (со задоцнување од најмалку 2 години); всушност, можеме да го гледаме како чин на предизвик кон партиите, законодавниот систем и јавноста, кои спротивно на сопствените одлуки, интересот на државата, и интересот и вољата на граѓаните, одбиваат (и го пропагираат одбивањето) да ја спроведат сопствената обврска и обврската на државата, цели 4 години.

И за разлика од сите кои на вчерашниот ден гледаа назад во ре-креирање на минатото – само овој потег всушност гледаше напред, кон креирање на единствената одржлива сегашност и иднина. И како и секогаш, нијансите во реакцијата на “повиканите” повеќе говори од самото (не)делување, откривајќи ја (не)свесно самата причина за истото.

Па, така после “традиционалното” медиумско игнорирање и првично потиснување на “веста на денот”; следеше – молк. Со мала “врева” од страна на политичкиот “антиподот” ВЛЕН, во прилично потсвесесен манир за “пародија и само-саботажа”.

Но, дали всушност вистинскиот одговор (во “името” на речиси сите) на таа иницијатива го даде, повторно преземајќи ја улогата на “квази про-ЕУ”, после толку вложен напор за “про-ЕУ” реторика, политичкиот антипод на ВМРО-ДПМНЕ: СДСМ? Со пара-историско и пара-политичко соопштение, кое дури како некој историски есеј (барем во воведниот дел) со помпезен наслов “Тероризмот е во крвта на ВМРО” ги има сите параметри на класичен памфлет, од конструирана и подобна историја.

Со чудни паралели и уште почудни аналогии и преференции (“Историјата на ВМРО е полна со антидржавни и антимакедонски злодела”; “со Марсејскиот атентат во 1934 година и убиството на кралот Александар Караѓорѓевиќ, директно го дестабилизираа регионот за туѓи интереси”; “истиот оној терористички менталитет којшто пред дваесет и две години стоеше зад атентатот врз првиот претседател на независна Македонија, Киро Глигоров”). И за историските настани, а преку нивна проекција спакувана во партиско соопштение, и за сегашноста.

И дали овој “гласен” супститут за отсуството на став за иницијативата за уставните измени, која патем речено во последниот извештај на ЕУ е јасно нотирана како “незавршена обврска на собранието”; го отсликува ставот или стравот? Каде што соопштението на оваа политичка партија, за жал, се јавува само како своевиден медиум или гласник, на идеја која одамна во името и со чувствата на (југо)носталгијата се реферира на суштината на проблемот. И со “официјалната историја” и со “официјалната сегашност”.

Од која на вчерашната тема за иницијативата за уставните измени, целосно отсуствуваше “официјалната причина” – заштита на идентитетот. Наместо тоа, граѓаните како јавност, добија лекција од “јавноста” – за пародија и само-саботажа. Па, има ли поголема историска пародија од оваа која ниʼ се случува, каде преку “албанско анти-албанство” и “македонско анти-македонство”, се “бранат или се борат” за македонските интереси?

Уште да ни’ посочат точно и прецизно, каде тие точно се наоѓаат: во кралството, во федерацијата или во нашата единствена независна држава која било когаш сме ја имале – Северна Македонија денес? Па, да го дешифрираме конечно идентитетот и особено причината за “борбата за ЕУ”. Или против ЕУ беше? Вистина е оваа наша реалност или фантазмагорија?