Македонија секоја година губи по еден дел од себе. Еден лекар. Еден инженер. Еден наставник. Еден програмер. Една медицинска сестра. Еден занаетчија. Една млада мајка.Едно дете кое никогаш нема да порасне тука.
Ана Симонова
Постои една тивка смрт за која нема погреб.
Нема црни знамиња.
Нема сирени.
Нема ковчези.
Само еден ден ќе погледнеш околу себе и ќе сфатиш дека ги нема.
Ги нема младите што вчера седеа по парковите.
Ги нема децата од соседството.
Ги нема оние што најмногу учеа, најмногу работеа и најмногу сонуваа.
Ги спакуваа животите во еден куфер и заминаа.
Не затоа што не ја сакаа Македонија.
Туку затоа што Македонија престана да им покажува дека ги сака нив.
Ова е земја во која мајка го испраќа синот на аеродром и се смее додека плаче, за да не му ја отежне одлуката.
„Оди, дете… таму ќе ти биде подобро.“
Каква страшна реченица за една држава.
„Оди, дете.“
Не „остани“.
Не „ќе имаш иднина“.
Не „овде ќе можеш да успееш“.
Туку — оди.
И така Македонија секоја година губи по еден дел од себе.
Еден лекар.
Еден инженер.
Еден наставник.
Еден програмер.
Една медицинска сестра.
Еден занаетчија.
Една млада мајка.
Едно дете кое никогаш нема да порасне тука.
А празнината останува.
Остануваат старите родители пред затворени детски соби.
Остануваат куќи со заклучени врати.
Остануваат села во кои навечер светат сè помалку прозорци.
И додека земјата старее, ние се занимаваме со тоа кој на кого му е партиски поблизок.
Кој ќе добие работа.
Кој ќе добие тендер.
Кој ќе добие функција.
Кој ќе биде награден затоа што молчи.
Кој ќе биде казнет затоа што зборува.
Способните си одат.
Послушните напредуваат.
И потоа се чудиме зошто државата ни е празна.
Не е празна Македонија.
Ја празниме.
Ја празниме со корупција.
Со неправда.
Со партизација.
Со уништено образование.
Со здравство во кое човекот често се чувствува како товар.
Со загадени реки и уништени шуми.
Со плати од кои се преживува, а не се живее.
Со институции пред кои граѓанинот стои како да бара милост.
И секогаш истиот одговор:
„Ќе биде подобро.“
Само што генерации заминуваат, а подоброто никако да дојде.
Најстрашно е што еден ден можеби ќе ја добиеме Македонија каква што ја посакуваме.
Само што тогаш можеби нема да има кој да живее во неа.
Ќе останат планините.
Ќе останат црквите.
Ќе останат спомениците.
Ќе останат празните училишта.
И тишината.
Тишина во која некогаш се слушал детски џагор.
Тоа е вистинската бела чума.
Не само што луѓето умираат.
Умира надежта дека вреди да се остане.
А држава без надеж не умира одеднаш.
Таа умира полека.
По еден млад човек.
По едно семејство.
По еден празен дом.
По еден куфер.
И можеби најтажниот ден нема да биде денот кога последниот човек ќе замине.
Туку денот кога последниот млад човек ќе престане и да размислува да се врати.
Од Фејсбук ѕидот на авторката