Пинкер, всушност пишува како Македонците требале да се однесуваст кон своето општество и кон својата држава, конечно, кон себе, а јас 30 години пишувам како и зошто се за.баа и постапија скроз спротивно, поминаа на страната на варварството, ги отворија вратите на својот Рим пред Визиготите на вмро и нивните алариси и поримјанчените одоакари.
Бранко Тричковски
Колку и да е човечкото општество несовршено, мораме да го споредуваме со бруталноста и бедата на вистинското минато, а не со складот и богатството на замислената иднина.
Имаме среќа да живееме во општество кое помалку или повеќе функционира и нашиот приоритет треба да биде да не ја зезнеме работата, затоа што благодарејки на човечката природа, вечно балансираме на работ на варварството. А бидејки никој не е доволно паметен да го предвиди однесувањето макар и на еден човек, а камо ли на милиони луѓе во општеството, мораме да бидеме сомничави кон секоја формула за промена што доаѓа од горе, затоа што секоја таква формула веројатно ќе има несакани последици кои се многу полоши од проблемите кои треба да ги реши.
Најдобро на што можеме да се надеваме се постепени промени кои непрекинато се прилагодуваат во склад со повратните информации за нивните вкупни добри и лоши последици.
Исто така следи и тоа дека не би требало да се обидуваме да да ги решиме проблемите на криминалот и сиромаштвото, затоа што во светот на поединците кои меѓусебно се натпреваруваат, тоа што за еден човек е добивка, за друг може да значи губиток.
Ова последно становиште на Стивен Пинкер ми е највозбудливо, но не ми најјасно. Како и некои други. Дури и по додавката во која вели: Најдобро што можеме да направиме е едната цена да ја замениме со другата. Но, општиот поглед го споделувам.
Пинкер, всушност пишува како Македонците требале да се однесуваст кон своето општество и кон својата држава, конечно, кон себе, а јас 30 години пишувам како и зошто се заебаа и постапија скроз спротивно, поминаа на страната на варварството, ги отворија вратите на својот Рим пред Визиготите на вмро и нивните алариси и поримјанчените одоакари.
И како резултат на тоа се сведоа себе си на кукли од месо.
Јас го пишувам за Македонската контрареволуција на вмро тоа што Едмонд Берк го напиша по Француската револуција:
“На гревовите на државата човекот требаше да им пристапи како на раните на својот татко, со побожна стравопочит и понизна грижа. Таа мудра пристрасност не учи со ужас да гледаме на оние деца на својата земја, кои се спремни непромислено да го распарчаат својот стар родител и да го фрлат во волшебникарскиот котел, надевајки се дека тој со своите отровни тревки и магии ќе го врти татковото здравје и ќе го обнови неговиот живот.
Французите се испозаклаа, додека Македонците се обесчовечуваат во вморонското распарчување на нивниот родител.
На нивните лица не можам да забележам ниту најмали траги на ужас. Можеби се, си велам, во право, за кој ку.ац ќе им е стариот родител, ако го имаат вмро!?
Од Фејсбук ѕидот на авторот