Од депресивната состојба не може да се извлече ништо што е достојно за спомен. На кого и на што да се сеќаваме, а тоа да не е зло, од крвавото собрание, до коњските свињарии кон Мечкин камен, од отворањето на експресни патишта на кои ќе гинат луѓе и полицајци, до Диво насеље со луѓе што како глинени голуби ќе ги испрати премиерот лилно.
Бранко Тричковски
Оној што ќе го зафати депресија е осуден на сиромаштво затоа што за него се прекинува натамошното патување и хоризонтот имплодира.
Секој психоаналитичар би сакал на својот кауч да легне еден Македонец.
Или Македонка.
Она што никаде не води не може да се препознае како пат, ниту како пат натаму, ниту како пат за назад.
Колкава и да е пропагандата при отворањето.
Кај нас тоа е затната цевка низ која не води Револуционерната инсталација.
Викана вмро.
Таму кај што нема пат, не асфалт или макадам, пат, и начин по него да се оди, таму општеството кон ништо не се стреми или се стреми кон ништото, ништо не се учи, освен како парада и фарса, ништо не се постигнува, освен како силен прдеж на шефот на долгата маса на која сите ручаат, ништо не се објаснува, освен како тралалајки за приспивна на големите деца.
Сто и една приказна.
Хоризонтот не се шири, далечните точки немаат привлечност.
Од депресивната состојба не може да се извлече ништо што е достојно за спомен.
На кого и на што да се сеќаваме, а тоа да не е зло, од крвавото собрание, до коњските свињарии кон Мечкин камен, од отворањето на експресни патишта на кои ќе гинат луѓе и полицајци, до Диво насеље со луѓе што како глинени голуби ќе ги испрати премиерот лилно.
Од бројлерските реформи на дебелата весна до медиумските изблици на катеринизмот.
Тие спомени од денешен аспект самите на себе си изгледаат неизлечиво банални. Чувството на светот што го има Рилкеовиот пантер кој се врти во својот кавез и повеќе не го чувствува светот зад шипките, соодветствува на филтерот низ кој депресивниот Македонец го гледа светот.
Повеќе неспособен да допре дури и до она што му е најблиску.
Депресијата го изразува уништувањето на просторот на односите.
Добриот простор исчезнува ако колабира радиусот кој интензивно ги држи раздвоени точката и противточката на заедничкиот обем.
Ние таа раздвоеност ја загубивме.
Сите сме говна излезени од ист шупак.
Шупакот е точката на нашето спојување.
Смрдеа што некој ќе мора да ја изрине и фрли во канализацијата на Историјата,
Штета за овие осумдесетина години време и простор што и го узурпиравме и на Историјата и на некои други формации.
Треба да и се извиниме пред да дојдат по нас со шмркот или со лопатите.
Во секој случај: Голем успех на вмро.
Честитки.
Од Фејсбук ѕидот на авторот