Украинската опозиција има една заедничка желба – да го види грбот на претседателот Виктор Јанукович и да се избере нова власт во земјата. Но, тоа е можеби и единствената желба која тие ја делат.
Витали Кличко е најпознатото име на украинската опозиција. Поранешен боксер, со импозантни 2 метри височина и 42 години, Кличко одлучи да и стави крај на боксерската кариера и има намера да биде кандидат на наредните претседателски избори. Кличко е на чело на партијата Удар.
Според германскиот весник “Дер Шпигел” Кличко ја има поддршката на Ангела Меркел која одлучила да му помогне да стане главната сила на опозицијата. Удар има логистичка поддршка од Фондацијата Конрад Аденаунер и десната партија на Меркел.
Тој е роден во Киргистан каде што татко му бил офицер испратен од советската армија. Кличко живеел во повеќе места на СССР.Тој зборува повеќе јазици. Познат е како голем борец против корупцијата. За него велат дека е милионер кој успеал богатството да го стекне на чесен начин преку своите спортски успеси.
Вториот противник на Јанукович е партијата “Свобода” која до 2004 година се викаше Национал-социјалистичка партија и која го остави настрана симболот кој наликуваше на кукастиот крст на нацистите. Сепак, оваа партија останува да биде неофашистичка со расистички и антисемитски тонови. “Свобода”, на пример, секоја година го слави создавањето на украинската дивизија “Галичина” на СС бригадите.
На нејзино чело е Олег Тиагнибок, хирург. Томку тој во повеќе наврати има ултранационалистички и антисемистки изјави кои подоцна се обидувал да ги демантира.
Роден е во Лвов во 1968 година во семејство на лекари. Тој два пати беше избран како пратеник во 1998 и 2006 година но беше избркан од својата пратеничка група токму поради ултранационалистичките изјави. Во 2010 година тој доби одвај еден отсто од гласовите но неговата партија имаше спектакуларен успех во 2012 година со 10 отсто од гласовите.
“Свобода” освои 10 отсто од гласовите на изборите во 2012 година и испрати 38 пратеници во парламентот. Партијата е противник на Јанукович и на Русија. Поддржувачите на партијата се најрадикални и томку тие ја срушија статуата на Ленин во Киев
.jpg)
Третиот лидер е Арсени Јасениук кој е на чело на партијата “Баткившчина” што значи татковина. Тој влезе во политиката за време на портокаловата револуција во 2004 година и беше министер за економија и надворешни работи како и претседателот на парламентот. Овој адвокат е близок до Јулија Тимошенко и една од историските фигури на опозицијата.
Неговиот политички успех е брз. Правник и економист тој е познат како про европски политичар и добар економист. Во 2010 година тој доби 7 отсто од гласовите но и ја одби понудата на Јанукович да влезе во владата.
Но, во редовите на протестите можат да се видат и многу студенти, независни новинари, претставници на невладините организации и граѓани кои во настаните влегле преку социјалните мрежи.
Според рускиот печат трите партии веќе си ги поделиле улогите кога ќе се формира нова влада. Јасениук би бил премиер но ослободувањето на Тимошенко може и неа да ја донесе на чело на владата.