Знам дека ќе звучи апсурдно, но потпалувањето на националистичкиот оган е најдобар и истовремено алибичен начин за исчезнување на македонската нација во огнот на глупавите, бесмислени, идиотски пумпања на себе како најпроста можна маса што останала како последен остаток од нацијата како политички, државен и културен израз на македонскиот народ.
Бранко Тричковски
Повеќе пати се ободувам да ја отворам темата за вистината за вмро како политички концепт на себе како мит. Таа вистина е многу важна, ако не и најважна, затоа што ќе ни каже дека мисијата на тие што ги водат процесите, не е изолација на Македонија, прекинување на евроинтеграциите и дистанца од Брисел, не е ниту таканаречениот српски свет, а не е ниту путинистичкиот свет, не се ниту национализмот и популизмот, како цели. Тоа се само инструменти, методи и форми на празнење и деформирање на националната супстанца и крах на македонскиот државен и национален проект. Особено на национаниот.
Дури и пљачката ја има таа функција пред простото богатење на кримоси и антимакедонски мисионери маскирани во политичари.
Знам дека ќе звучи апсурдно, но потпалувањето на националистичкиот оган е најдобар и истовремено алибичен начин за исчезнување на македонската нација во огнот на глупавите, бесмислени, идиотски пумпања на себе како најпроста можна маса што останала како последен остаток од нацијата како политички, државен и културен израз на македонскиот народ.
Нацијата се бомбардира со томахавки на глупоста.
Не случајно се повикува таа оглупавена маса да чека гаранции, ако треба и со децении. Мислам дека тоа е премногу комотен период на распаѓањето. Тој има психолошка смисла: сугерира отпорност кон времето и критериумите на светот, а всушност обезбедува многу покус рок на живот со болеста на вмро.
Секој добар политички доктор тоа ќе ви го каже.
Претворањето на образовниот систем во фабрика за производство на кретени, а правосудниот систем во шатор на кловнови, не е само користољубива поента за партијата на власт, туку е и атентнат врз тоа што од народот беше направено меѓу 1945 и 1990 година. Не беше тоа малку, но времето не стигна да не оформи како субјекти способни да опстанеме и да се развиваме во слободниот свет кој и самиот тендира кон дисквалификации на слободата.
Општо земено, нашата тажна судбина е праведен исход на нашата шуплива историја, ниска или безмалку никаква државотворна свест, катастрофална политичка и општа култура, на стрвливоста со која се совладуваат фрустрациите итн.
Од Фејсбук ѕидот на авторот