И најфасцинантно е што секој поединечно е убеден дека проблемот се „другите“. Јас не сум проблемот, јас сум жртва на системот. Системот, пак, е составен од луѓе кои сите мислат дека се жртви. Тоа е единствениот колективен проект (или експеримент) што навистина ни успеал.
Бенита Белешкова
Ние во Македонија не сме само обично заглавени , ние сме внимателно паркирани во една психолошка состојба што ја викаме “ќе биде”.Тоа е многу удобно место: ништо не функционира, ама да можеше барем никој да не очекува да функционира. А вака?
Сите зборуваме за Европа , некои кои не ја разбрале ја кудат, понижуваат, посакуваат да умре а други пак кои биле прифатени ја гледаат како за некоја далечна, мистична жена -мајка: уредна, мирислива, со развиена свест за хигиена.
Ја сакаме, ја идеализираме или ја мразиме….ама кога треба да се однесуваат оние кои мразат како неа, одеднаш чувствуваат дека го губат својот идентитет. Како кога цивилизираните им велат: “Не фрлај семки и пластика во спортска сала”, а тие тоа го доживуваат како културен геноцид.
Има нешто длабоко трагично во тоа што точно знаеме што треба да правиме …еве имаме закони, фиктивен ред, даноци,одговорност и сепак како упорно да избираат тие што треба да водат да живееме како да сме во експеримент: “Ајде да видиме што ќе се случи ако повеќето игнорираме сè.”
И најфасцинантно е што секој поединечно е убеден дека проблемот се „другите“. Јас не сум проблемот, јас сум жртва на системот.
Системот, пак, е составен од луѓе кои сите мислат дека се жртви. Тоа е единствениот колективен проект (или експеримент) што навистина ни успеал.
Понекогаш мислам дека некои тука не сакаат уредена држава.
Некои сакаат на хартија уредена држава … без да мораат да бидат уредени луѓе. Што е слично како да сакаш да имаш совршен брак, ама без да живееш со партнерот … кое звучи многу привлечна идеја, ама статистички неодржлива.
И затоа Европа не ни бега. Таа стои таму, мирно, со канта за отпадоци во рака, и не остава да чекаме на граница во колони за да сфатиме дека цивилизацијата не е географска дестинација. Таа е навика.
А ние, за жал, имаме навика да немаме навики.
Од Фејсбук ѕидот на авторката