Охридски рамковен договор: Да нема дилеми

Охридскиот рамковен договор е договор за внатрешното уредување на МАЛЦИНСКИТЕ ПРАВА (заб.Т.Б.) во Република Македонија, потпишан на 13 август 2001 година помеѓу претставниците на тогашните најголеми политички партии и специјални претставници на ЕУ и на САД. Охридскиот договор е склучен во текот на ескалацијата НА НАСИЛСТВАТА ПОМЕЃУ етнички албанската ОНА и македонските вооружени сили во Конфликтот од 2001.

Рамковниот договор целосно и безусловно ја отфрла употребата на насилството за остварување на политичките цели. Само мирни политички решенија можат да ја гарантираат стабилната и демократска иднина на Македонија. Суверенитетот и територијалниот интегритет на Македонија и унитарниот карактер на државата се неповредливи и мора да се сочуваат. Не постојат територијални решенија за етничките прашања. Во тој контекст, Договорот предвидува целосен прекин на непријателствата, разоружување на етничките албански вооружени групи и нивно целосно распуштање.

Е сега јавно прашувам кој е уставниот основ еднаков третман да имаат загинатите припадници на вооружените албански групи организирани во ОНА (УЧК) и припадниците на вооружените сили и нивните семејства кои бранејќи го уставниот и територијален интегритет загинаа.

Секако дека има правен основ да се обештетат сите цивилни жртви кои се невини жртви во овој конфликт, вклучувајќи ги нивните најблиски и нивниот имот но не биле припадници на ОНА (УЧК).

Изедначувањето на припадници на вооружените албански групи организирани во ОНА (УЧК) со припадниците на вооружените сили би претпоставувало и амнестија на сите учесници и осудени во т.н. “Кумановски случај” кои беа екстремниот резидиум од ОНА (УЧК) кој не се откажа на иделошката максима на УЧК во Македонија, Косово и Метохија и Србија за т.н. “”Голема Албанија”.

Признавањето на ОНА (УЧК) како легитимна вооружена страна може да ми далекусежни уставни, политички, територијални и други геостратешки последици за територијајалниит интегритет, суверенитет и опстанок на Република Северна Македонија.

Токму затоа потписник на Охридскиот договор не беше преставник на ОНА (УЧК) туку во тоа време најголемите две албански партии ПДП и ДПА.

Да заклучам. Не гледам политички, правен ниту морален основ дека поставувањето на дневен ред на Предлог-Законот за бранителите не политичка или меѓу национална провокација. ВМРО ДПМНЕ е во коалиција со албански партии кои не радчистиле си минатот и се плаши да го постави Законот на јавна расправа и го загрози опстанокот на коалицијата.