И, ќе умее ли оној кој ќе се соедини со мојата љубов кон тебе да ја издржи? Ќе знае ли да ја пренесе некому толку моќно и силно? Ќе знае ли таа жена на чие лице ќе заминат моите солзи да ги чува во тајност како нешто најсвето? Ќе умее ли да ја смири болката, да и даде седатив како никогаш и да не постоела?
Тина Иванова
Мој „Четиринаесет“, така те именував.
Ова е времето што сега го живееме.
Јас и Ти.
И милиони други, ама и јас и ти.
Утре, не го познаваме.
Минатото… Ех, за тоа имаме само спомени од мигот кога се запознавме, до денеска.
Сеќавања на радост, смеење, среќа, тага, тага за нас и за светот, солзи и болка.
Ние сме, сепак, луѓе, како и другите.
Ама, ние сме двајца замотани во едно ќебе од емоции.
Затоа сме посебни.
Така си мислиме.
„Четиринаесет“, дојде и тоа време да почувствуваме разделба, а со тоа и осаменост.
Дојде време кога нашите сеќавања од заедничките мигови ќе ни бидат единствена утеха.
Болеста е дел од човекот.
И смртта.
Телата ќе се распаднат.
Ќе ги изедат црвите.
Но, „Четиринаесет“, каде ќе се претопат нашите емоции?
Кој ќе ги земе?
Кој ќе ги чувствува?
И, ќе умее ли оној кој ќе се соедини со мојата љубов кон тебе да ја издржи?
Ќе знае ли да ја пренесе некому толку моќно и силно?
Ќе знае ли таа жена на чие лице ќе заминат моите солзи да ги чува во тајност како нешто најсвето?
Ќе умее ли да ја смири болката, да и даде седатив како никогаш и да не постоела?
„Четиринаесет“, ние не го доживеавме логорот на Втората светска војна, не ги испишавме нашите пораки на жалост и копнеж на ѕидините на Треблинка, не го слушнавме звукот на траорот од рушевините по страшниот земјотрес, не го почувствуваме разорниот крик на мајката која го губи нејзиното чедо.
Но, „Четиринаесет“, ние го примивме тоа нешто на кое не можам да му најдам единствен збор, како дел од нашето битисување и го разнебитивме низ нашите размисли.
Затоа нашите души се растреперени од раѓање. Затоа, јас и ти сме едно.
И денеска, „Четиринаесет“, моите и твоите парчиња од солзи и насмевки се соединија во едно суштество кое би можело да го спаси светот.
Но, повторно, мој „Четиринаесет“, љубов моја, ние сме заробени.
Не ни даваат да летнеме во бескрајот на убавината.
Кои се тие?
Дали се тоа луѓето или ѕверовите?
Дали сме тоа самите ние кои малку по малку си ги сечеме крилјата и се спуштаме се подолу и подолу кон земјата во неможност повторно да се кренеме?
Утре, не го знаеме.
Можеби ќе биде ист некој обичен ден со идентични рутини.
Ама денеска, љубов моја, денеска сме јас и ти.
Денеска, стоиме гордо пред ѕидот на љубовта со широко отворени раце да ја гушнеме.
Тоа, тоа не можат да ни го земат, ниту луѓето, ниту ѕверовите.
Денеска, ја слушаме нашата прекрасна мелодија.
Утре, можеби ќе биде музика на тажните песни, родена во разни облици, пренесена во некои туѓи души.
Или ќе биде мелодија на среќни мигови, преточена во нечии детски, невини очиња.
Не треба да знаеме.
Ние двајца „Четиринаесет“ мој, треба да знаеме дека сме сега. Тука. Гушни ме…
Текстот е сопственост на Фронтлајн.мк
„Поезијата е поблиску до вистината, отколку историјата, рекол Платон.
Пишувам поезија и проза за да ја разберам осаменоста. За да ја засилам љубовта и полесно да се доближам до смртта. И, за да ги уништам злобата и лицемерието што се случуваат пред моите очи.” – Тина Иванова.