Андреја Стојковски: Денешниот студентски протест во Скопје отвора прашања што одат подлабоко од конкретниот повод.
Законот го вели она што го вели. Се носи во одреден историски момент, но неговата вистинска вредност е во тоа дали може да го издржи тестот на времето. Токму таму се гледа дали во неговото обликување и прилагодување сме овозможиле да придонесе кон раст и развој на општеството.
Правото на студентите да се образуваат и да го завршат образованието на својот мајчин јазик е суштинско. Во таа смисла, полагањето на правосудниот испит, за оние кои одлучиле да го практикуваат правото како адвокати, претставува заокружување на образовниот процес и стекнување со можност да вршат професија. Оттаму, тие треба да можат да го сторат тоа на јазикот на кој студирале. Секое ограничување на таквото право, на крајот, го ограничува и самиот систем.
Истовремено, еднаквоста пред законот бара и нешто повеќе. Таа подразбира дека секој што влегува во правната професија како адвокат мора да биде подготвен да им служи на сите граѓани. Адвокатите не смеат да застапуваат само случаи на припадници од сопствената етничка заедница. Оттаму, одбраната и застапувањето мора да бидат разбирливи. Ова природно поставува очекување за способност да се работи на македонски јазик, но и потсетува дека разбирањето не треба да оди само во една насока. Тука се враќаме на една поедноставна, но повисока идеја: општество во кое се разбираме додека зборуваме на својот мајчин јазик. Каде учењето на јазикот на другиот не е обврска, туку мост.
Можеби токму ваквите моменти нè потсетуваат дека законите сами по себе не се доволни. Потребна е и подготвеност да се слушне, да се разбере и да не се дозволи прашања од овој тип да станат повод за нови поделби. И, можеби најважно, да се зачува фокусот на суштината-правата да се унапредуваат, без да се изгуби чувството за заеднички простор во кој тие права треба да функционираат.
Извор: Фејсбук