Средба со првата Белгијка која прими семејство бегалци од Сирија

По два месеци напорно патување од Сирија до Белгија, семејството Мезраб најде привремен дом кај Марсел Беник, 73 годишна бриселска пензионерка.

– Живеам сама и имам соба од 15 квадрати во која има мебел но во неа никој не живее. Со оглед на бегалската криза низ која минуваме, си реков дека таа соба може да им се понуди на бегалците. Ете така, сега тие живеат долу а јас на спрат, вели Марсел за белгискиот дневник Ла Либре Белжик кој на овој гест му посветува репортажа.

Марсел е првата Белгијка која се запишала на списокот на граѓани кои се понудиле кај себе да земат бегалци. Организаторите на оваа акција, невладините организации, организирале средба помеѓу неаи петчленото семејство со присуство на преведувач.

– Веднаш им реков дека можат да дојдат кај мене кога сакаат а особено поради тоа што условите во центрите за бегалци не се многу пријатни, вели бриселската пензионерка.

Латифа и Абдеразак стасале во Белгија со трите деца Фара, Ахмед и Хала кои имаат од 6 до 10 години.

– Имавме комфорен живот во Сирија се додека не почна војната. Живеевме во Алеп но војната започна и немавме друг избор, моравме да заминеме. Куќата и колата беа уништени и не ни остана ништо. Мажот ми мораше да замине од своето работно место и сеге еве се најдовме кај Марсел. Воодушевени сме од Белгијците и топлиот пречек што го направија за бегалците, раскажува Латифа на англиски.

Додека децата играат, таа на новинарот од Ла Либре Белжик го раскажува патувањето до Белгија:

– Минавме низ девет земји во често нечовечки услови. Двомесечното патување не чинеше 9.000 евра. Минавме низ многу перипетии и низ многу средства за транспорт – автобуси, коли, пешки и брод, вели Латифа.

Белгиските граѓани и дадоа пример на Европа во приемот на бегалците. Додека власта се колебаше и не знаеше што да превземе и додека илјадници луѓе пристигнуваа во Белгија, граѓаните одлучија сами да тргнат во акција. На оваа граѓанска акција веднаш им се придружија невладини организации кои со фантастична брзина успеаа да го организираат пречекот на бегалците и им дадоа основи услови за пристоен живот.

Два месеци граѓаните на Брисел се грижеа за бегалците

Во текот на август во Белгија пристигнаа 4.500 бегалци. Тие беа упатувани во Бирото за странци а карши оваа зграда се наоѓа паркот Максимилијен. Оставени на улица, бегалците во првите денови спиеја под отворено небо и се снаоѓаа за храна. Но, жителите на Брисел во само неколку дена, преку социјалните мрежи, организираа достоен пречек. Донациите стасуваа од сите страни: шатори, вреќи за спиење, облека, храна, средства за хигиена, играчки и книги за децата…. Набрзо во паркот имаше кујна, училиште и градинка за најмалите, часови во француски, англиски и холандски, лекари, психолози. Се со желба да им се помогне на луѓето исцрпени од војна и долго патување.

Овој граѓански ентузијазам ги примора и властите побрзо да тргнат во акција. По два месеци – август и септември – кампот се крена а бегалците сега се упатуваат во згради кои ги менаџира државата. Во нив се сместуваат бегалците кои поднеле барање за азил и чекаат одговор. Но, невладините организации упатија апел до сите граѓани кои можат да примат бегалци на кус или подолг рок. На овој апел одговори, помеѓу другите, и Марсел.

Помеѓу неа и сиријската фамилија се создаде цврсто пријателство.

– Нашиот соживот се одвива прекрасно. Првите денови јас готвев но една вечер Латифа ми понуди помош и ни зготви многу вкусно сиријско јадење, раскажува Марсел за Ла Либр Белжик и упатува повик до нејзините сограѓани да примат бегалци доколку за тоа имаат услови.

– Тие луѓе се како нас. Имале куќа, кола, занает. Јас лично се сеќавам на војната иако бев дете. Денес во Белгија ние сме родени на добро место и во добро време. Тоа никогаш не смееме да го заборавие, заклучува Марсел и искрено се надева дека Латифа и Абдеразак ќе успеат лесно и успешно да најдат место во белгиското општество.