Ампутираната душа не е човек што престанал да чувствува. Тоа е човек што престанал да го препознава другиот како човек.
Бенита Белешкова
Понекогаш мислам дека човештвото е најуспешната фабрика за ампутации во историјата. Не на раце и нозе. На души.
На раѓање сите доаѓаме од истиот извор. Некој го нарекува Бог, некој Космос, некој Универзална свест. Името не е важно. Важно е дека никој не пристигнува како туѓинец. Сите сме една иста светлина што привремено носи различни лица.
Потоа почнува спектаклот.
Едни собираат пари како да можат да ја поткупат смртта. Други собираат титули како да ќе ги понесат со себе на оној свет. Трети собираат навреди, завист и страв како ретки уметнички експонати. И колку повеќе собираат, толку повеќе губат. Не телото. Душата.
Најстрашната ампутација е онаа што не боли. Човекот продолжува да оди, да работи, да се смее, да објавува фотографии од одмор и мотивациски цитати. Однадвор изгледа сосема функционално. Само што повеќе не чувствува туѓа болка. Не чувствува восхит. Не чувствува благодарност. Светот за него станува пазар, а луѓето му се средства. Сè е пресметка: „Што добивам јас?“
Ампутираната душа не е човек што престанал да чувствува. Тоа е човек што престанал да го препознава другиот како човек.
Великодушноста никогаш не била трговија. Не е инвестиција што чека камата, ниту реклама за сопствената добрина. Таа не очекува аплауз, затоа што самото давање е награда. Кога помагаш без да водиш сметка, не губиш нешто свое туку откриваш дека никогаш не било само твое.
Колку повеќе се браниш од светот, толку повеќе се намалуваш.
Колку повеќе го прошируваш срцето, толку повеќе растеш.
Желбите во материјалниот свет ни се како црна дупка. Денес нов автомобил. Утре поголем стан. Потоа признание. Потоа уште признание. Потоа да бидеме поважни од соседот.
На крајот целиот живот се претвора во бескрајно хранење на апетит кој никогаш не кажува „доста“. И тука човекот станува ампутирана душа ама не затоа што е осиромашен, туку затоа што е гладен, иако масата му е преполна.
Не сме изолирани суштества фрлени во вселената. Ние сме самиот универзум што за миг станал свесен за себе. Секој човек што ќе го повредиме е уште една рана на истото тело. Секое добро што ќе го направиме е клетка што му помага на организмот да оздрави.
Но егото не сака да го слушне тоа. Егото сака да биде посебно, поважно, да ги потчини и искористи сите околу себе. Дури и кога нема против кого. Во тие моменти потсетува на луѓе што градат совршени теории за животот, а забораваат да живеат. Се плашат од смртта, а не забележуваат дека секој ден умира по едно парче од нивната човечност.
Ампутирана душа е душа што ја изгубила способноста за сочувство.
Таква душа е совест што повеќе не разговара сама со себе.За жал истата е живот во кој средствата станале поважни од целта.
Можеби затоа најголемото богатство не е колку имаме, туку колку простор има во нас за другиот човек.
Кога ќе престанеме да бидеме само апетит, почнуваме да стануваме луѓе.
Дури кога ќе престанеме да се прашуваме што ќе добиеме, почнуваме да откриваме што можеме да подариме.
А кога ќе сфатиме дека сите сме различни бранови на истото море, исчезнува потребата да се докажуваме еден на друг.
Никој не бара од нас да бидеме маченици. Треба да се грижиме за себе. Но ако светот ни завршува на границите на сопственото его, тогаш живееме во многу мала соба и погрешно ја нарекуваме универзум.
Човекот не станува голем кога ќе ја прошири својата куќа.
Станува голем кога ќе ја прошири својата свест.
Тоа е разликата помеѓу целосната и ампутираната душа.
Едната живее само за себе.
Другата знае дека не завршува во границите на сопственото тело, туку дека продолжува во секое добро што ќе го направи и дека е дел од целината.
Кога во едно општество има повеќе цели отколку ампутирани души, тоа не се гледа во големината на зградите, туку во квалитетот на животот. Таквите луѓе градат држави во кои владеат доверба, правда и достоинство. Не е случајно што земји како Финска често се вбројуваат меѓу најсреќните во светот а среќата не се гради само со богатство, туку и со меѓусебна одговорност.