Ако системот кој базира на корупција и е неефикасен за граѓаните, кои некаат квалитетни услуги, инфраструктура, закони и правда, нервозата и фрустрацијата се на високо ниво и тоа се пренесува од работна средина во семејствата, и врз децата кои стануваат десензибилизирани на насилство.
Ида Протугер
Коментарите на мнозинството што ја гледсле снимката со насилството врз девојчето во Аеродром се во насока дека мора да се лоши и насилни родителите на насилниците. Исто така, ако од цела група ниту еден не покажува емпатија, сите деца се зли или насилни.
Го гледав неодамна филмот Геринг. Психијатарот што го набљудуваше за време на Нирнбешките процеси го заклучи истото што и Хана Арент кога го набљудувала Ајхман. Злото нема посебен лик, ниту ген, ниту посебни родители. Тоа се обични луѓе меѓу нас. Не се свесни за димензијата на повреда што ја прават кај другиот. Дури си имаат оправдување за сопствените постапки.
На Геринг и Ајхман ме потсетува секој пат кога гледам како Трамп почнува војна, лаже и манипулира, нема никакво каење што бомбардираше школо со деца, зол до коска, но избран од огромна маса луѓе. Дали се сите зли што поддржуваат очигледен злосторник?
Да се вратиме на многу помалото зло, врсничко насилство кое е без преседан. Како толку деца гледале и навивале. Потребата за автентичност и индивидуалност и потребата за припадност се во постојан судир низ животот. Но во пубертетот и адолесценција потребата за припадност е најсилна. Да си прифатен од друштвото е главен двигател на однесувањето. Не нужно набљудувачите на насилството се исти како насилничката.
Но ако се зоздаде контекст дека е ИН да го поддржиш насилникот, можеби било девојче кое е хит или “лидер”, тогаш во име на припадноста учествуваш во насилството. Секако алармантно е што не се гледа емпатија кај никого и за насилството треба да има општествена дискусија. Ако системот кој базира на корупција и е неефикасен за граѓаните, кои некаат квалитетни услуги, инфраструктура, закони и правда, нервозата и фрустрацијата се на високо ниво и тоа се пренесува од работна средина во семејствата, и врз децата кои стануваат десензибилизирани на насилство. Насилство не е само тепање. Насилството има многу лица, од понижувачки тон во обраќање некому, преку пасивна агресија, до физичко насилство и екстремна агресија.
Неопходно е воведување емоционална интелигенција во училишните програми. Емоционална интелигенција не е само емпатија туку препознавање на емоциите. Кај нас родителителите се повеќе фокусирани како детето се однесува (повторно порребата за припадност) одошто како се чувствува. А чувствата се главни двигатели на нашето однесување.
Со емпатија можеш да се родиш, но можеш лесно и да ја научиш. Ако системот е насочен кон развој на емоционалната интелигенција како основа за поквалитетни меѓучовечки односи.
Од Фејсбук ѕидот на авторката