Без производство, нема силна економија. Секоја фабрика што се отвора значи нови работни места, нови плати и нови приходи за државата. Наместо младите инженери да заминуваат, треба да им се даде причина да останат. Знаењето е најголемиот капитал што го имаме но ако не го задржиме, ја губиме иднината.
Ана С. Глас
Во Македонија, секогаш кога ќе се отвори прашањето за платите, одговорот е речиси секогаш ист: нема пари во буџетот. Потоа следува заем, ново задолжување или најави за нови даноци. Но вистинското прашање е: зошто нема пари?
Не затоа што народот не работи. Народот работи. Проблемот е што системот не создава доволно вредност.
Ниту една држава не станала богата со задолжување. Државите стануваат силни кога произведуваат, кога извезуваат и кога создаваат економија што самата се одржува. Македонија има земја, има природни ресурси, има способни луѓе, но нема доволно стратегија како тие ресурси да се претворат во вистинска економска сила.
Прво, земјоделството. Ние имаме плодна земја, а увезуваме храна. Тоа значи дека парите излегуваат од државата, наместо да останат кај нашите граѓани. Со вистинска поддршка, модерни системи, сигурен откуп и реални инвестиции, земјоделството може да стане еден од најголемите извори на економски раст.
Второ, индустријата и инженерството. Без производство, нема силна економија. Секоја фабрика што се отвора значи нови работни места, нови плати и нови приходи за државата. Наместо младите инженери да заминуваат, треба да им се даде причина да останат. Знаењето е најголемиот капитал што го имаме но ако не го задржиме, ја губиме иднината.
Трето, даночниот систем. Решението не е постојано зголемување на даноците, туку создавање услови повеќе луѓе и компании да заработуваат. Кога економијата расте, растат и приходите во буџетот природно. Но кога економијата стагнира, зголемувањето на даноците само создава дополнителен притисок и ги оттурнува младите и бизнисите.
Четврто, државните трошоци. Државата мора да покаже одговорност. Намалување на непотребните трошоци, рационализација на администрацијата, намалување на привилегиите и расфрлањето. Граѓаните одамна живеат со дисциплина. Време е и институциите да го направат истото.
Петто, сивата економија. Илјадници луѓе работат надвор од системот, не затоа што не сакаат да придонесуваат, туку затоа што немаат доверба или услови. Со фер систем и реална поддршка, тие можат да станат дел од економијата и да придонесуваат во буџетот.
Шесто, најголемата загуба младите. Секоја година, Македонија губи илјадници млади луѓе. Тоа не е само демографски проблем, тоа е економска загуба. Кога заминува еден млад човек, заминува идниот работник, идниот даночен обврзник, идниот родител, идниот двигател на економијата. Ниедна држава не може да напредува ако ја губи својата иднина.
И најважното довербата. Економијата не е само бројки. Таа е доверба. Кога граѓаните веруваат дека системот е фер, тие инвестираат, работат и создаваат. Кога не веруваат, тие заминуваат.
Македонија не е сиромашна држава. Македонија е држава што премногу долго се потпира на краткорочни решенија наместо на долгорочна стратегија.
Не ни требаат повеќе заеми за да преживееме. Ни треба економија за да напредуваме.
Не ни требаат повисоки даноци од истите луѓе. Ни требаат повеќе луѓе што ќе заработуваат.
Не ни треба држава што само троши. Ни треба држава што создава.
Затоа што вистинската сила на една држава не е во тоа колку може да позајми туку колку може сама да создаде.
Од Фејсбук ѕидот на авторката