Почитувани колешки и колеги, почитувани сестри и браќа,
Дозволете ми на почеток да Ви се заблагодарам за трудот кој го вложувате извршувајќи ги своите работни задачи на своите работни места.
Но трудот Ваш мора соодветно да се плати, мора соодветно да се цени, мора соодветно да се почитува.
Затоа, синдикатите насекаде во светот, Меѓународниот ден на трудот, 1-ви Мај го одбележуваат со протести и демонстрации, затоа што и денес, Вашиот труд како работници не се цени доволно, не се вреднува соодветно и не се плаќа достоинствено.
Трите осмици, 8 часа работа, 8 часа рекреација и време со семејството и 8 часа одмор се една од најголемите придобивки за кои се избориле работниците и тоа во далечната 1886 година во Чикаго, кога работниците протестирале за намалување на работното време од 12 часовен работен ден, на 8 часовен работен ден.
Тие тогаш не се плашеле на никој, дури и по цена на своите животи.
Но денес, многу од Вас работат подолго од 8 часа дневно, уште пострашно, не Ви е платено.
Денеска во Македонија повторно има 12 часовен работен ден за голем број на работници.
Денеска, многу работници наутро ги напуштаат своите домови, незнаејќи дали безбедно ќе се вратат дома по завршување на работното време.
Денеска, опасноста од укинување или поништување на еден колективен договор, значи опасност за укинување на многу колективен договори.
Денеска, поради игнорантскиот однос на власта и работодавачите, Македонија има најниска минимална и просечна плата во регионот и во Европа.
Вие знаете колку вредите, знаете колку се вложувате и знаете колку се изложувате на опасности за време на извршување на работните задачи.
Денеска, можеби со право сметате дека не Вие, туку некој друг треба да се бори за Вас, но кој друг ако не се борите Вие, кога, ако не се борите сега.
Можеби најлесно Ви е да избегате макар на еден ден од проблемите, да го искористите овој споен првомајски викенд за време со семејството и тоа не е погрешно, но проблемите веќе на 4 мај ќе бидат исти, платите ниски, работните места небезбедни, условите за работа недостоинствени.
Најлесно е да се нападнат синдикатите, да се обвинат синдикалците, но не се сите исти, Ние се бориме, а се бориме години наназад, а тие другите се молат, се молат години наназад.
Работничката борба не е еден ден, не е еден протест, не е еден штрајк, но за борба, за протест и за штрајк потребна е бројност, потребни се организирани работници и потребен е синдикат како ССМ, а еден работник може малку, но заедно, работниците можат се !
На 1 Ви Мај, ние од ССМ, повторно ќе протестираме, како што протестиравме во јануари и во март, ќе протестираме за секој еден од Вас кој се плаши, за секој еден од Вас на кој му се закануваат, за секој еден од Вас кој ќе замине на викенд, за секој еден од Вас што на 1 ви Мај ќе работи, ќе протестираме дури и за оние кои се дома, а нема да излезат на протест и ќе не гледаат од прозорите и од балконите, но ќе протестираме дури и само ако еден работник дојде со нас и го побара тоа од нас.
Ќе протестираат и други со нас, некои синдикати одбраа и да не протестираат ниту со нас, ниту самите, но тоа се жолти синдикати.
Знам дека јас и лугето што ги знам на 1-ви Мај во 11 часот ќе бидеме пред Работничкиот дом, ќе го започнеме првомајскиот протест, а колку ќе бидеме, толку ќе бидеме, токму ќе бидеме.
Во името на солидарноста,
Да живее први мај !