Бесмртност без супстанца

Утрово зборев со Фуко.

Потписот над овој текст е претенциозен, но го оставив за да ги нервирам оние во чија заматена свест може да се продре само со нервирање или оперирање.

Еве што им порача на Македонците:

“Тие не можат да поднесат (ги разбирам, по малку) да им се рече: Дускурсот не е живот, неговото време не е ваше време, во него нема да се помирите со смртта, можно е дека вие сте го убиле Господ од тежината на она што сте го рекле; но немојте да мислите дека од се што велите ќе направите човек што ќе живее подолго од него.”

Јас му реков: “Да, Мишел, нивниот дискурс е дискурс на вмро. И мене ми личи дека во него се влече тоа верување дека ако се доволно упорни во глупоста, ќе направат Македонец што ќе го надживее Господ, и во метафизичка смисла и во политичка смисла, демек оние што решија да не ги е*aт, а го дрмаат светот.”

“Сосема ја разбирам твојата мачнината кога поаставуваш вакви прашања. Нема сомневање дека на Македонците им било доста тешко да признаат дека нивната историја, нивната економија, нивната општествена пракса, јазикот што го зборуваат, митологијата на нивните предци, дури и бајките што им ги раскажувале во детството, подлежат на правила кои не се сосема дадени во нивната свест, тие воопшто не сакаат да бидат лишени од тој дискурс во кој би сакале да го покажат веднаш и без дистанца, тоа што го мислат, веруваат или смислуваат, тие попрво ќе одречат дека дискурсот е една сложена и диференцирана пракса подложна на правила и трансформации што можат да се анализираат, отколку да се согласат да се лишат од таа блага и толку утешна извесност дека можат да го променат ако не светот и животот, тогаш, барем нивната “смисла” со свежината само на еден збор што би потекнал од нив самите и кој секогаш би бил најблиску до изворот.

Тие испуштиле толку нешта во својот говор што веќе не сакаат да го испуштата и тоа што го велат, тоа делче на дискурсот- усмен или писмен, сеедно- чие кревко и неизвесно постоење треба да го носи нивниот живот што подолго време и што подалеку.”

“Да, Мишел, но тоа што го велат, зборуваат и пишуваат, како последна сопственост на нацијата, не е нешто што ќе го носи нивниот живот долго време и што подалеку, бидејки на општо ниво, тоа се чисти глупости завиткани во хистерија, земи го само безумното откачување од Европа, или граѓанската војна со знамиња, близината на времето кога стаповите ќе бидат заменети со пушки, туку ќе ги однесе во тоа што ти го викаш “бесмртност без супстанца”. Макар што јас повеќе верувам дека тие нема да се соочат со никаква бесмртност, туку со чиста смрт преку губитокот на супстанца, прво останаа без дух и култура, а сега се на пат да го загубат и телото?!”

“Па, може и така да се каже. Многу ми е мака, Тричко, понеже, јас како филозоф, сум формиран на Цепенков и на другиге основоположници на македонскиот дискурс!”