Зоран Иванов
Македонската дипломатија и македонската политика би било добро да престанат да коленичат пред актуелниот бугарски политички фактор барајќи билатерални средби.
Мицкоски, Сиљаноска и друштвото, малиот мнр демагог и така никој не го прашува, ја поминаа секоја мерка на понижување молејќи ја бугарската страна, некаде на маргините на претстојниот НАТО самит во Хаг кон крајот на овој месец, еден од нашите да се сретнел со еден од нивните на темата македонските ЕУ интеграции.
Цела галама со триста комбинации ја натоварија македонската јавност за тоа кој ќе одел во Хаг да се сретнел со тој оттаму, а ако не одел тој од таа страна, ќе одела таа од нашата ама таа таму не ќе се сретнела со тој туку ќе се сретнела со оној.
Еве малку попросто.
Прво желбата на Мицкоски, според неговите најави, му беше да се види со Радев. Но бугарскиот претседател го откажа своето учество на НАТО самитот и така му кидна и на нашиот премиер. За причините за неговото ескивирањето, не треба да се биде многу упатен па да му се прочитаат мотивите. Човекот русофил едноставно не сакаше да биде црната источна овца наспроти западните НАТО волци таму па на самитот ја праќа својата замена во ликот на бугарскиот премиер, гербаџијата Жељазков.
И, откако Мицкоски извиси за од него посакуваната средба со Радев, тој таму ја прешалтува нашата врховна командантка. Неа, и според нејзина изјава, не ќе и било непријатно да се сретнела со премиер кој, патем, не и е на ниво на нејзината функција ама, ете, ќе се жртвувала. Или така некако. Се` за татковината, нели.
Да не должам. Не само што понискиот по ранг Мицкоски сега не ќе се сретне со од него повисокиот по функција Радев туку, ниту има некаква најава од Софија дека повисоката по функција Сиљановска Давкова, во Хаг ќе се сретне со од неа понискиот по ранг Жељазков.
Впрочем, на сите досегашни апели за средба макар за време на паузите на НАТО самитот на крајот на месецов, бугарската страна воопшто не изреагира, ги отсфири.
А нашиве никако да прогледаат дека Софија ич уво не ја боли за било какви средби на темата ние и ЕУ.
Оттука, не е само впечаток туку факт дека колку нашиве повеќе ја мољакаат бугарската страна, таа оттаму возвраќа уште по арогантно и уште по игнорантно.
И, што сега по молкот од Софија на кукумичењата на премиерот наш за средба. По понижувањата со јавните повици преку медиумите на што бугарската страна одговара со игнор.
Ништо. Дури, под притисок на бриселските функционери и да се договори некоја попатна средба на Сиљановска со Жељазков, епилогот е однапред познат. Евидентно е дека оттаму, од кај источниот сосед, од таквото среќавање пак ќе излезе само уште едно ништо. Ќе е тоа уште една корпа и уште едно понизно подметнување.
А фино сите ве советуваа и уште ве советуваат и ве упатуваат да ја баталите Софија. Софија не е нашата ЕУ адреса.
За нас, за Македонија, за Македонците ако сакате, наш ЕУ соговорник е Брисел.
Брисел, а не Софија.
Затоа, доста со понижувања. Доста брукања. Доста виткате кичма пред службена Софија И `рбет, исто.
И запрете со коленичења. Ако не за моралот барем колената да не ве болат.
И, доста ги лажевте луѓето со идентитет, со јазик, со бугаризации бугараши докажани.
Ајде исправете се, нели горди.