Сите наши расправи со кои се вртиме во место додека времето јури и државата се празни и декапацитира и десубјективизира, нема да дадат резултати ако не ги сфатиме овие состојби и релации и не прифатиме одредени компромиси како што Бугатија веќе прифати (за јазикот, за нацијата како актуелност, всушност за идентитетот како актуелност). И инсистира уште на некои историски теми, на нивиот третман во образованието и општо, во јавната сфера. Зошто тоа би бил проблем.
Бранко Тричковски
А што ако самата претензија на Северна Македонија за членство во Европската унија претставува вметнување на билатерални прашања во пристапниот процес и елемент кој загрозува некои аспекти на бугарскиот идентитет, историска легитимација и нарација.
Односно што ако Северна Македонија и го прави на Бугарија тоа за што ја обвинува Софија?
Се разбира, спротивно на Копенхашките критериуми и правото на ЕУ.
Зошто нашиот став би бил поверодостоен од нивниот?
Одбраната на идентитетот во рамките на европските интеграции е пренагласена работа која во преден план ја исфрла битката за домашниот политички колач повеќе отколку за културната, историска и политичка легитимација на Македонците, но, молам, таа е легитимна борба…
Со мојата стара и добро позната резерва дека најмоќната партија ја води таа борба со сосема спротивни цели и мотиви.
Лажно.
Но, она што Македонија не го разбира е фактот дека идентитетските проблематизирања што ни ги наметнува Бугарија, всушност, говорат за идентитетските проблеми што на Бугарија и ги создава и наметнува Македонија.
Суштината на нашиот судир од почетокот до денеска е тоа.
Ние имаме право на наша историска нарација, но такво право имаат и Бугарите.
Можеби ние сме опасни за бугарскиот идентитет најмалку колку што бугарскиот е опасен за македонскиот, но поважно е тоа што нашите статуси се различни.
Но, нека да не се потценуваме.
Според тоа сите наши расправи со кои се вртиме во место додека времето јури и државата се празни и декапацитира и десубјективизира, нема да дадат резултати ако не ги сфатиме овие состојби и релации и не прифатиме одредени компромиси како што Бугатија веќе прифати (за јазикот, за нацијата како актуелност, всушност за идентитетот како актуелност). И инсистира уште на некои историски теми, на нивиот третман во образованието и општо, во јавната сфера.
Зошто тоа би бил проблем.
Мораме да бидеме похрабри и да ги преземеме сите ризици, а не да одиме по мрсулот на широките народни маси кои се, бај д уеј, темелно оглупавени.
Не знам што би можело тоа да биде, мислам тој компромис од македонска страна, но секако дека треба да се стори нешто. Од бугарска исто така, се разбира.
Во однос на вметнувањето на Бугарите во Уставот мора да се појде не од нашиот спор со Бугарија туку од фактот дека тоа се наши граѓани кои по ниту една основа не можеме и не смееме да ги третигаме различно од Србите, Бошњаците, Власите, Турците и не знам кого се има во Преамбулата.
Нацијата е систематски хистеризирана од вмро и сите или речиси сите медиуми кои се под комитска контрола и сега сите се навалуваат на таа, јас ја викам, смртоносна антибугарска страна. Тоа не е случајно, ама на кого да кажеш. Башка убаво звучи: викаш уа татари и пиеш брља. Сепак, да се надеваме.
Од Фејсбук ѕидот на авторот