Како да те сакав потоа, кога ме уништи трагичната слика на сиромавиот? Немав сила да љубам низ смртта на неговиот син. Крици на немоќ течеа низ неговите зборови, полни со чемер.
Тина Иванова
Во возот се напластуваа некои чудни, ретки чувства, коишто чинам само таму и само тогаш ги искусив. Се родија и исчезнаа како надуван балон, случајно испуштен кон небото.
Возот запре на својата последна станица, а нашата залуденост ја наследија непознати патници. Но, тие почнаа да ги погребуваат нашите бакнежи на нечија туѓа земја, земја во која студот почнуваше да царува.
Како да го заборавам тој силен копнеж за да ми се врати домот, домот во мене? Домот со тебе, кој го создадовме во тоа старо купе, кое мирисаше на неиспрани завеси, зготвено месо и дим од евтини цигари.
Тој ден ме бакнуваше страстно, додека ушите ни ги галеше репетитивниот, халуцинирачки ритам кој удираше по шините небаре е луд ковач. Одвреме-навреме, беше испрекинат со звук на моќна труба, како ненадеен суетен солист желен за аплауз.
Тоа беше нашето ,,Болеро”, а ние несакајќи смисливме кореографија за танц кон смртта.
Danse macabre.
Таму, во тоа купе, загина нашата љубовна романса.
Се претопи со плачот на таткото кој го удави нашиот совршен свет во тој еден метар квадратен, во кој царуваше слободата.
Неговите сини очи, длабоко укотвени во староста, спроти нашите полни со радост, стрелаа со горчливи солзи и модри капилари кои врескаа меѓу длабоките, уморни бори.
Како да те сакав потоа, кога ме уништи трагичната слика на сиромавиот? Немав сила да љубам низ смртта на неговиот син. Крици на немоќ течеа низ неговите зборови, полни со чемер. Липаше во надеж за утеха, којашто ја бараше во нашите сплотени души, додека треморот на неговите дланки се нишаше во тоа lento темпо на железничката композиција.
Возот ненадејно застана во молк. Го зароби неподнослива тишина. Шините рѓосани веќе некое време се совршен амбиент за филмски сет. Остана само еден валкан вагон во кој скапува приказната за двајца мртви љубовници и ужасен крај на едно среќно семејство.
Украсен е со натпис испишан со бел спреј: ,,Скопје, кој воз сега ќе не однесе во нова есен?” Се прашувам, сега, чие срце силно ќе чука во исчекување на љубовта, ако не се слуша повеќе сирената на доаѓање и поаѓање?
Ако првата станица е раѓање, последната умирање, како помеѓу ќе можеме да гледаме прекрасни, шарени пејзажи со куќички покрај пруга коишто ќе не придружуваат во нови светови, ако тебе те нема? Секако старецот нема да пристигне кај својот син. Тој нема повеќе челични сништа. Неговите идеали се растопија во безнадежноста на празниот куфер и искинатата карта.
Часовникот на Железничката станица означува точно време на крајот на една приказна. Стрелките се замрзнати во часот кога и нашата љубов исчезна во возот на осаменоста, заедно со неизлечивите јадови на тажниот човек.
(Посветено на еден татко од Охрид, кој неодамна го загуби својот син)
„Поезијата е поблиску до вистината, отколку историјата, рекол Платон.
Пишувам поезија и проза за да ја разберам осаменоста. За да ја засилам љубовта и полесно да се доближам до смртта. И, за да ги уништам злобата и лицемерието што се случуваат пред моите очи.” – Тина Иванова.
/Тина Иванова, музиколог, продуцентка, писателка – секоја сабота на Фронтлајн/.
Текстот е сопственост на Фронтлајн.мк