Никола Т Калајџиски: Музичко-сценски спектакл СИЛНО СВЕТНАЛ ДЕН
35 години самостојност
во режија на
Дејан Пројковски
Естрадно панаѓурско одбележување на големиот датум со таканаречен музичко-сценски спектакл.
Што имаше спектакуларно!?
Можеби знамете со многу краци!?
Светлосните ефекти!?
Неподготвените изведувчи.
Без мизансцен.
Грда сцемографија со позајмени елементи
од тетарскиот перформанс
Сонцето колку е близу сонцето од Пројковски.
Драматуршки лошо спакувано.
Патетично.
Идеолошки префарбано.
Приземна евтина забава за заблудениот плебс.
Три долги часови сакам кажам не знам речам.
Како што вели Бајковидниот
изнедрен од талогот
на мочуриштето:
Радувај се, народе!
Еве ти песни игри без леб.
Троа шлагери од времето на тато и мама.
Троа народно патриотско од баба и дедо.
Троа рап и рапување за децава што ни остснаа.
Под диригентската палка на Џамбаз.
Па вметнати во нив
на фремови Цепрнков, Блаже, Гоце, Трајковски и кому иде…
Измешани брзини.
Кичерски грдо и безобразно потценувачки на големиот празник.
Настан што треба да обединува дополнително го обременува поделеното македонско ткиво.
Патриоти,
ако добро разбрав ова треба да биде патување и одбрлежување
35 години од оној
Силно светнал ден
на 8 Септември 1991 година кога сите граѓанки и граѓани бевме горди на татковината.
Не видовме ништо од тоа.
Аматерски робусно
наталожена фразеологија без содржина и без порака.
Наслов преземен од песната Копачите на Коста Рацин.
Изгубено во преводот.
35 години подоцна се плашум дека ја оплескавме грдо до зла бога.
Што ќе речат идните поколенија за нашево денес!?
Јанѕа ме јаде.
Боли.
Биди силна и прости ни, татковино Македонија!
Ти си ни се’ што имаме во сласти и во пости.
посветено на
Киро Глигоров
и на дејците
кои се арчеа за
Татковината
Извор: Фејсбу