Јасно е само дека Скопјани ќе почекаат на ветувањето на вмровскиот нов градоначалник. Извозена била и коалицијата, а не Скопјани. Еве и коалицискиот Мемов убаво им кажува дека Вреди го изиграл ВМРО-ДПМНЕ во Скопје и не гласале за Орце. Тоа било ептен голема грешка, дури и ЗНАМ платил огромна цена за поддршката на кандидатите на Вреди. Очекувале само почит за тоа, ама вели не ја добивале. И немало да им заборават!
Жанета Ќосе
Скопјани очигледно не научија од старите лекции, повторно наседнаа на предизборните манипулации, празни ветувања и слатки зборови што се слушаат само додека трае кампањата. И покрај тоа што градот одамна чека вистинска визија, наместо конкретен план добива само нови ветувања за „брз, чист и модерен“ јавен превоз, за „зелен град“ и „нова енергија“. Секој нов кандидат се претставува како спасител, а граѓаните, со секој следен изборен циклус, како да забораваат колку пати се возеле по истиот пат на разочарување. Изгледа дека и овојпат Скопје не гласаше за подобра иднина, туку за ново разочарување, обвиено во шарени банери и убави зборови!
Она што го покажа последниот изборен резултат е уште повознемирувачко. Орце Ѓорѓиевски ја доби најмалата поддршка во историјата на градоначалничките избори во Скопје, само 95.572 гласови. Помалку дури и од „независниот„ Трифун Костовски во 2005 година со 96.180, од ВМРО-ДПМНЕ-овите Коце Трајановски во 2009 со 112.331 и во 2013 со 124.455, како и од нивната Данела Арсовска во 2021 со 118.792. Ниеден од нив, пак, не успеа да ја достигне поддршката што ја имаше Петре Шилегов во 2017 година, дури од 141.164 Скопјани. Токму тој, „арогантниот„ Шилегов, само четири години подоцна беше казнет од истите тие граѓани, а денес ќе имаше готов БРТ-систем, со брз, навремен и точен превоз. Се сеќавате на народната „те превезе жеден преку вода“? Ете така изгледа Скопје утрово, втор ден по изборот на новиот градоначалник, град на луѓе што нервозно чекаат на автобуските постојки, а автобуси нема!
Одговорот дека Орце уште не седнал во новата фотелја, па министерот Николоски здружно со премиерот Мицкоски да му набават 80 нови автобуси, едноставно не се прифаќа. Во ЈСП требаше да знаат дека нивната сила доаѓа и вчера и денес да ги наградат Скопјани со редовен градски превоз. А не да киснат на дождот тие кои што ги изгласаа со двете раце. За подобро Скопје, за Скопје со нови автобуси, БРТ и воз по кејот!
Јасно е само дека Скопјани ќе почекаат на ветувањето на вмровскиот нов градоначалник. Извозена била и коалицијата, а не Скопјани. Еве и коалицискиот Мемов убаво им кажува дека Вреди го изиграл ВМРО-ДПМНЕ во Скопје и не гласале за Орце. Тоа било ептен голема грешка, дури и ЗНАМ платил огромна цена за поддршката на кандидатите на Вреди. Очекувале само почит за тоа, ама вели не ја добивале. И немало да им заборават!
Политичкиот дискурс на Скопјани по изборите станува се поироничен и покритички, огледало на реалноста во која владејачката коалиција изгледа како несигурен сојуз од интереси, а не како стабилен политички проект. Наместо обединета порака за заедничко управување со градот, јавноста гледа отворени обвинувања, јавни потфрлања и меѓусебни пресметки меѓу партиите што треба да ја водат иднината на државата, но и на Скопје. Таа комуникациска дисонанца создава впечаток дека секој игра за себе, а не за граѓаните, што ја поткопува довербата и кај сопствените поддржувачи. Скопјани, кои одамна научија да „читаат меѓу редови“, сега го гледаат распадот на коалицискиот морал како нова политичка претстава во која повторно, како и секогаш, тие се единствената публика што плаќа цена!
Од комуникациски аспект, оваа ситуација претставува класичен пример на лошо управување со очекувањата на јавноста. Во политичката комуникација, првите денови по изборите се клучни за одржување на довербата и за создавање впечаток дека „работата почнала веднаш“. Наместо тоа, Скопје доби молк, конфузни пораки и меѓусебни препукувања меѓу институциите, слика која само ја зацврсти перцепцијата за некомпетентност и неподготвеност. Граѓаните не бараа чуда, туку минимална организација и чувство дека некој навистина управува со градот. Во комуникациската стратегија, тоа се нарекува „прва можност за доверба“ – а кога еднаш ќе се пропушти, тешко се обновува!
Црногорскиот Његош бил во право, на мака се познаваат јунаците!