Проблемите нa Македонија се таложат, делумно поради неумешноста на ЕУ да постави цврста линија за Грција и Бугарија.
Европа има доста тешки проблеми за решавање. Тоа го прави сè повеќе и повеќе непростливо кога ги остава полесните од нив да гнојат. Најдобар пример за ова е статусот на Македонија: мала екс-Југословенска земја со популација од 2 милиона, која сака да им се придружи на ЕУ и НАТО.
Македонија е потенцијално експлозивна: Британскиот новинар Нил Асшерсон некогаш ја опиша како „машина за судниот ден“ на Балканот. Тесно избегна граѓанска војна во 2001г. (несигурната етничка рамнотежа е меѓу Словенско мнозинство на населението и Албанско малцинство). Албанците имаат мала наклоност спрема Македонската држава, но ја толерираат како средство за вклучување кон ЕУ. Тоа е разумен залог, но не и постојан.
На крајот на краиштата, Македонија има подобра шанса за влез во ЕУ, отколку Албанија (премногу сиромашна) и Косово (премногу оспорувано). Ноа тоа може да се смени. Во регион во кој животот им се сруши на милиони луѓе (во многу случаи и завршен) од војни, последниве неколку години, никој не треба да се чувствува удобно или безгрижно.
Но политичарите внатре и надвор од Македонија ја напаѓаат оваа неексплодирана бомба со чекани. Еден од проблемите е внатрешен. Опозицијата, Социјал Демократите, го бојкотираат Парламентот после немирите кои се случуваа внатре на 24 декември, кога тие беа избркани од обезбедувањето. Тие се закануваат дека ќе ги бојкотираат локалните избори на 24 март. Сепак нивната незадоволност има длабоки корени.
Никола Груевски, премиерот на Македонија, адаптира пристап, за кои некои велат дека потсетува на оној на Владимир Путин во Русија: близок преклоп на владејачката партија со државата; бескрупулозна употреба на безбедносните служби против опозицијата; строга контрола на главните медиуми и цинична употреба на ксенофобична пропаганда за домашни политички цели.
Минатата недела, Штефан Филе, еврокомесарот за проширување, ја откажа својата посета во Скопје во знак на протест на „актуелниот политички ќор-сокак“ и изјави дека стартот на преговорите е „во ризик“. Всушност, преговорите не се ни близу почетокот поради друго неодговорно однесување. Грција ја блокира евроинтеграцијата на Македонија кон ЕУ (и НАТО) поради спорот околу името на земјата.
„Македонија (во очите на Грција) е историски назив кој припаѓа на северните провинции на Хеленската Република и нејзиниот народ. Според нив употребата на името од северниот сосед е провокација и навреда – рамна на територијална претензија. За сега, Грција се повикува на нејзиниот северен сосед како Поранешна Југословенска Република Македонија, или на кратко ФИРОМ.
Европската Комисија на неколку наврати препорача старт на преговорите. И во секој обид, Грција го блокираше тоа во Советот на Министри. Сакаат Македонија да прифати друго име (како на пример Република Скопје). Грција во 1995г. вети дека нема да употреби блокада во евроинтеграциите на земјата поради спорот. Во 2011г., таа загуби случај кај Меѓународниот Суд за Правда, кој процени дека Грција го прекршила тоа ветување.
Сега Бугарија ја блокира Македонија исто така, за навидум “анти-бугарска” пропаганда произведена од страна на властите во Скопје. Но, како и со грчките препреки, големата слика се губи во овие расправии. Изолирањето на Македонија на страна, не решава ништо.
Овие спорови вклучуваат жешки несогласувања околу древната историја, плус модерни интриги и валкани договори од сите страни.
Деталите можат да бидат нејасни, но резултатите не се. Ќор-сокакот е нестабилност. Македонија се враќа наназад, загрозувајќи ги не само своите шанси за интеграција, туку и внатрешната стабилност, и сигурноста на регионот. Време е за ракување со Грција и Бугарија во покажувањето смисла, да се дојде до преговори, и да се фокусираат на сериозните проблеми во Европа.
Автор на статијата, објавена на EuropeanVoice, e е новинарот Едвард Лукас.