Звонко Каров: Една од најчестите критики кон македонската политика по 1990 година е дека предолго ги одложуваше најважните државни прашања. Спорот за името, односите со Бугарија, меѓуетничките односи… со години останаа нерешени.
Не за да ја оправдувам тогашната политика, туку за подобро да ја разбереме, вреди да се каже и збор-два за тогашните околности. Не е доволно денес некој да тврди дека само тој или неговата политичка опција биле за независна и суверена Македонија. До таква држава требаше да се стигне, а патот не беше ниту краток ниту едноставен.
Македонија ја започна својата независност во време на распад на една федерација, во регион исполнет со војни и неизвесност. Истовремено градеше институции, бараше меѓународно признавање и се обидуваше да го зачува внатрешниот мир. Во такви околности, дел од политичките одлуки веројатно бараа време да созреат.
Општеството сè уште носеше силни траги од поранешниот систем, а политичките рефлекси не се менуваат со прогласување независност. Потребно беше време новата држава да изгради самодоверба и капацитет да се соочи со најчувствителните прашања.
И на Киро Глигоров може да му се најдат замерки дека дел од тие процеси ги остави на идните генерации. Но останува впечатокот дека негов приоритет беше Македонија да помине низ најтурбулентниот период без војна и без длабоки внатрешни поделби. Понекогаш претпазливоста е политички избор, а не недостаток на визија.
Но, ова не смее да стане оправдување за денешната политика. Ако тогаш недостасуваа искуство, стабилност и меѓународна позиција, денес таквите изговори имаат многу помала тежина. Историјата може да објасни зошто се чекало, но не може бесконечно да го оправдува чекањето.
Затоа, можеби поважно од прашањето дали можевме побрзо тогаш е прашањето дали можеме побрзо денес. Зашто секоја генерација има право на своето време, но нема право бескрајно да им го троши времето на идните генерации.
Извор: Фејсбук