А „наивни”стануваат токму оние кои се најгласни на семинари и говорници, т.н. борци за превенција на насилство и родови права – кои во моментот кога треба да проговорат, молчат. И целата приказна завршува со веќе познатата релативизација: „Вакви испади имало и ќе има”.
Стојан Бајрактаров
Кога членовите на еден од најпознатите спортски клубови во земјата, кој штотуку стана шампион, јавно навредуваат жена – и тоа Каролина, една од најпознатите македонски уметници – нормалната реакција би била: згрозеност, осуда, последици. Но ако наместо тоа добиеме молк или дури аплауз – тогаш проблемот одамна не е тој човек.
Проблемот сме ние.
Најопасниот момент за едно општество не е кога злото се случува — туку кога престане да се доживува како зло.
Нормализацијата на злото не е само отсуство на морал, ниту свесна одлука за аморалност.
Тоа е постепен, тивок процес во кој грубоста, агресијата и навредата стануваат стандардна — и дури очекувана – одлика на колективниот живот.
Моќта добиена од спортски успех не дава морален имунитет.
Титулата „шампион” не е дозвола за понижување. А општеството кое го дозволува тоа не толерира само една навреда – го толерира принципот дека силата е доволна замена за пристојност.
Со нормализацијата на злото следи баналност на деструктивноста: состојба во која агресијата поминува незабележано на секое ниво, прифатена како легитимно средство за заплашување и доминација, спроведена преку послушноста на оние кои одамна престанале да разликуваат што е прифатливо, а што не.
А „наивни”стануваат токму оние кои се најгласни на семинари и говорници, т.н. борци за превенција на насилство и родови права – кои во моментот кога треба да проговорат, молчат. И целата приказна завршува со веќе познатата релативизација: „Вакви испади имало и ќе има”.
Секој глас против оваа суспензија на моралноста е акт кој покажува дека овде сè уште живее нормална мисла. А молкот не е неутралност – молкот е предавство.
Од Фејсбук ѕидот на авторот