За него интеграцијата значеѓе да биде дел од процесите со моќ на делување.
Теодор Богоевски, почина синоќа. Тој беше советник на претседателот на Владата за лица со попреченост и својата повеќегодишна заложба за креирање на стратегии и политики за општествено унапредување и интегрирање на лицата со попреченост го сублимираше во книгата „Политичка партиципација на лицата со попреченост“. Пријателите и соработниците денеска се збогуваат со зборувите дека ќе ја продолжат неговата работа како аманет.
Еден од оние луѓе кои својот хендикеп го претворија во предизвик да се борат, како и што и самиот во нашето интервју рече „ Додека сите сакаа да ме излечат, јас барав лек за општеството“
Со редок оптимизам и посветеност и пристапуваше на проблематиката во обид да им помогне на сите оние на кои судбината им приредила тежок пат. Сознанието дека ќе мора животот да го продолжи во инвалидска количка, и дека општеството не е исто за сите ќе го наведе на систематска и темелна работа да делува врз политиките кои ќе им го олеснат животот на лицата со попреченост.
„Сѐ почна летото 2008 година, пред точно 14 години, по пад во Охридското езеро кога го скршив четвртиот вратен пршлен. Тогаш имав 16 години и одвај чекав да се осамостојам и да бидам независен и возрасен. Претходно, како и сите вие сигурно, никогаш се немав замислено во количка, во мојата глава тоа беше нешто само за стари луѓе Благодарејќи на новата состојба, не само што се најдов во една
комплетно нова ситуација на која требаше да се навикнам, добив и нови погледи на едно ново општество на кое требаше да се прилагодам. Сфатив дека општеството и тоа како не е исто за сите. Оддеднаш бев во можност да ги видам и почуствувам сите бариери кои тоа ги има во однос на лицата со попреченост.“ (извадок од интервјуто за Нова ТВ)
За него интеграцијата значеѓе да биде дел од процесите со моќ на делување.
„Иако и епистемологијата ни потврдува дека лицата со попреченост и нивните блиски се најкомпетентни да ги лоцираат системските недостатоци поради кои се на маргините на општеството. До овој момент лицата со попреченост воопшто не се интегрирани во политиката на државата. Да, се носат закони, акти, правилници за лицата со попреченост, сега повеќе и подобри од било кога но за сите нив крајната одлука ја имаат лица без попреченост. Лицата со попреченост преку невладините организации се само необврзувачки патокази (билборди) додека патот го трасираат и возат лица без попреченост.“ (извадок од интервјуто за Нова ТВ)