Поради кризата во Мали „Пустинскиот фестивал“ што веќе десет години се орджува во Тимбукту, нема да може да се одржи. Но, музичарите велат дека нив никој нема да може да ги замолче. Мала група на луѓе седи и со стравопочит го гледа светски познатиот кора- музичар Јакуба Сиско како се искачува на сцената.
Зозу, музичар од северниот дел на Мали, од местото Гао, еден е од многуте музичари што се приморани да пребегаат на југот од земјата во правец на главниот град Бамаку. Милитантите кои се во тесна соработка со Ал Каеда ја презедоа контролата врз северен Мали веднаш по воениот пуч минатата пролет соборувајќи ја така демократски избраната влада. Оттогаш тие ги забранија сите музички жанрови па дури и музиката за мобилни телефони.
“Се чувствувам многу лошо бидејќи сум од северот. Моите родители се таму и многу стрдаат а исто така и музиката претрпе многу штета“ вели Зозу.
Милитантите имаат силни врски со криминалното подземје, но во исто време се во религиозен занес. На сила е екстремен облик на шеријатски правила кои вклучуваат и каменување и ампутирање на делови од телото, Гробниците, старите муслимански светилишта изработени од кал и местата што се сметаат за дел од светското културно наследство во изминатиот период беа уништени бидејќи војската вели дека според исламот тие не треба да постојат.
Издадена е и официјална наредба за укинување на западната музика. “ Имам чувство како да се наоѓам во затвор “ вели Зозу. „ Да се чувствувате дека сте човек, тогаш, потребна ви е слобода. Во моментов работите не одат во добар правец“.
Забраните и заканите со смрт кон музичарите го укинаа и Пустинскиот фестивал кој секоја година од 2001 година се одржува во севернит град Тимукту, организатор е Мани Ансар кој вели дека во моментов се е стопирано но тој и понатаму продолжува со организацијата но на друго место и под друго име „Фестивал во егзил“. Го замислил како караван со музичари кој ќе настапува ширум западна Африка а ќе финишира со тродневен настан во Буркина фасо.
“Ние не можеме да се бориме со оружје. Не сакам војна. За мене, единствениот начин за борба е преку музиката,” вели Ансар. За него, музика во Мали е многу моќна : “Музика навистина има посебно место во општеството на оваа земја. Во нашиот секојдневен живот музика е насекаде. Таа е посилна од законот. Некој вид на социјална право, понекогаш посилна од политичко или било која друго засолниште. ”
Амкулел е еден од најпознатите рапери од новата генерација на Мали и во своите песни ги употребува традиционалните инструменти како Кора или Џембе, со цел да ги комбинира традиционалните со модерните звуци. Тој е првиот претставник на овој музички жанр кој настапи на “Пустинскиот фестивал“ во Тимбукту, пред две години. Тој пее за себе, промените, почитта. Настапувал низ целиот свет, заедно со легендарните музичари од Мали, Селиф Кеита, Али Фарка Тур и Тумани Дијабете.
Го привлече вниманието на властите само кога ја направи песната “СОС” издадена осум месеци пред воениот удар во март минатата година, а во спотот за песната беа прикажани вооружените лица, раселените жени, мажите кои маршираа – настани кои се случуваа во северен Мали долго пред војската да ја собори владата. “Сите можеа да почувствуваат дека нешто ќе се случи, бидејќи луѓето беа безнадежни, чекајќи промени”, вели Амкулел
Тој ја напишал песната за да привлече внимание, што, како што вели, за да се спречи она што се случува сега во Мали – со што се зголемува силата на војниците кои силувале и мачеле. Но, оттогаш, песната е забранета во сите државно-контролирани медиуми.
Амкулел доби закани по животот. “Јас не реков ништо погрешно за владата и затоа не ги разбирам. Ако тие не кријат ништо, тогаш зошто се плашат. Јас ќе продолжам со тоа што го правам сега како уметник “, вели Амкулел и со тоа им пркоси на оние кои велат дека музиката на Мали е губење на битката.