Марија Видал (32) беше во четвртиот вагон. „Беше како земјотрес“, рече таа. „Сè вибрираше. Одеднаш нагло застана и светлата се изгаснаа. Потоа ни рекоа да не се движиме. Бевме внатре околу 40 минути. Кога излеговме, видов луѓе целосно уништени. Ужасни крици. Во шок сум“.
Во страшната железничка несреќа што се случи вчера попладне во близина на Адамуз во Кордоба загинаа најмалку 39 лица. Петмина се во критична состојба, а 24 лица се сериозно повредени. Според информациите од Цивилната гарда и владата на Андалузија, сведоштвата на преживеаните зборуваат за хаос, заробени патници и згмечени и превртени вагони, објавува „Ел Паис“.
Сините светла на амбулантните возила постојано ја осветлуваат општинската сала во Адамуз, град со 4.600 жители кој стана засолниште за повредените и преживеаните. По полноќ, повеќето патници веќе беа однесени во болници или со автобуси до нивните дестинации, но тензијата не стивнуваше, особено меѓу семејствата кои пристигнаа во потрага по најблиските со кои не можеа да стапат во контакт.
Еден од нив е Рамон Монтон, кој очајно ја бараше својата сопруга, Тамара Маргарита Валдес. „Многу сум нервозен, сè уште не успеав да ја најдам, ми требаа три часа да стигнам од Хуелва“, призна тој.
Неговата сопруга патувала со возот на Алвија од Мадрид, кој бил удрен од возот на Ирјо од Малага, кој излетал од шините од сè уште непознати причини. „Разговарав со неа 20 минути пред несреќата“, рече Монтон со потисната вознемиреност пред службите за итни случаи да го однесат на друга локација за да ја бараат.
Таа не беше единствената што ја бараа. „Бараме девојка од Хуелва која не можеме да ја најдеме. Пријател кој патувал со неа во возот ни кажа дека не знае каде е“, рече Марија, еден од волонтерите од Адамуз кои дојдоа на помош.
Семејството на Рикардо Чаморо Кализ (57), кој беше во возот, се обидува да го пронајде уште од несреќата. „Го бараа во сите болници во градот, но тој не е во ниту една од нив“, рече семејната пријателка Росио Лазарев.
Андалузиската влада ги замоли оние со полесни повреди да ги користат социјалните медиуми за да ги известат своите најблиски дека се добро.
„Видов луѓе целосно уништени, тоа беа ужасни крици“
Сантијаго (44) од Хуелва имаше повеќе среќа, но не може да се ослободи од вознемиреноста. „Одеднаш ги почувствувавме сопирачките. Возот почна да се движи од едната на другата страна сè додека не застана. Кога излегов, видов мртов човек. Се обидовме да стигнеме до првиот вагон, но тоа беше само куп железо. Луѓето бараа помош, но беше многу тешко да ги извадиме“, рече тој за првите моменти по несреќата. Се сеќава дека им требало долго време на службите за итни случаи да пристигнат, околу еден час и дека сите биле преоптоварени.
Патниците кои ја преживеале несреќата ги опишале драматичните моменти еден по друг. Росио, повреден патник во возот, рече: „Беше ужасно. Летавме низ воздухот. Ме боли и имам модринки. Фала му на Бога што сум добро, но имаше многу луѓе кои страдаа повеќе од мене.“
Хуан Мануел Сапиња (23) бил во третиот вагон од возот. „Кога успеавме да излеземе, видовме дека вагоните 1 и 2 изгледаа како да се урнале во провалија. Отидовме да помогнеме и имаше луѓе со скршени раце и нозе, мртви луѓе. Беше многу шокантно, никогаш нема да го заборавам ова“, рече тој.
„Има многу повредени, сè уште се тресам“, рече М. С. Ј. (33), патник во шестиот вагон од возот Ирјо. Нејзиниот вагон и соседните вагони се судрија со предниот дел од Алвија.
„Одеднаш почувствувавме вибрации и многу удари, почнаа да паѓаат вреќи, сè додека возот не застана. Мислевме дека само сме скокнале од шините, но кога излеговме, ги видовме двата вагона од другиот воз згмечени и превртени“, додаде таа.
Марија Видал (32) беше во четвртиот вагон. „Беше како земјотрес“, рече таа. „Сè вибрираше. Одеднаш нагло застана и светлата се изгаснаа. Потоа ни рекоа да не се движиме. Бевме внатре околу 40 минути. Кога излеговме, видов луѓе целосно уништени. Ужасни крици. Во шок сум“.
Антонија Родригез, која патуваше со Алвија – возот кој, според министерот за транспорт Оскар Пуенте, „го доживеа најлошото“, раскажа што доживеала. Гласот ѝ трепери додека вели: „Бевме во четвртиот вагон. Ќерка ми е бремена. Веруваме дека сè е во ред, ќе видиме“, објасни таа пред да влезе во амбулантното возило.
Во општинската сала, Бјанка Бирлеану (23) и нејзиниот партнер Хорхе Гарсија (23) се сеќаваат на моментот на ударот. „Го почувствувавме првото сопирање, а во дел од секундата уште едно, многу силно. Масата пред нашите седишта ни падна врз главите, светлата се изгаснаа и таванот на вагонот се урна“, рече Бјанка. „Сè беше во темнина. Кога излеговме, сфативме што се случило. Вагоните беа куп урнатини. Тоа чувство беше полошо од самата несреќа“, додаде Хорхе. „Утре ќе разбереме што се случило. Повторно се родивме.“
Тони Торес (48) од Хуелва ги доживеала она што таа го нарекува најдолгите секунди во нејзиниот живот. Патувала со својот син. „Кога се случи несреќата, сакав да го фатам син ми, но не можев. Светлата се изгаснаа и не знаев што се случило. „Додека сè повторно не светна и не го видов и слушнав, мојата душа не се врати во моето тело“, рече таа возбудено, среќна што преживеале.
Пако Кармона, генерален директор на Конзорциумот на противпожарната бригада на Кордоба, за TVE ги објасни предизвиците со кои се соочиле спасувачите. Тој зборуваше за повреди од сите видови – „посекотини, модринки, контузии, отворени фрактури“ – и тешкотијата за пристап до вагоните, кои беа „искривени“ и претворени во „куп железо“.
Градоначалникот на Адамуз, Рафаел Морено (PSOE), беше меѓу првите што пристигнаа на местото на несреќата. „Видов тело пресечено на половина. Немаше светлина, беше ноќ“, опиша тој со шокиран тон. Морено верува дека судирот не бил челен, туку страничен, бидејќи вагоните не биле целосно смачкани.