„Специјализација по одвод“
Александар Иванов
Жанр: Сатирична трагикомедија со елементи на магичен реализам.
Време: Истовремено 1905 година (Турско време/Српски конзулат) и 2026 година (денешна Македонија). Времињата се прелеваат.
ПРОЛОГ: ЧЕКАЛНАТА НА ИСТОРИЈАТА
(мешан јазик)
(Железничка станица – половина 1905, половина 2026. На едната страна камен и ред,
на другата графити и пластични кеси што свират со ветерот. Во далечина – свиреж
на парна локомотива што никогаш не пристигнува. Пругата изгледа како идеја,
не како инфраструктура.)
(НУШИЌ седи на куфер. Во раката часовник. Го тропа како да му должи извештај.
СТУДЕНТОТ стои со два куфери и телефон во рака – нервозно скрола.)
НУШИЌ (гледа во празната пруга, учтиво):
Dozvolite… da Vas nešto pitam, mladiću. Da li je ovo peron ili je… metafora?
СТУДЕНТОТ (без да крева глава):
Перонот е. Само воз нема.
НУШИЌ:
Aha. Znači, imamo peron bez voza. To je… izuzetno savremeno.
U moje vreme su bar krali šine, pa si znao na čemu si.
СТУДЕНТОТ:
Сега не крадат шини. Сега крадат време.
НУШИЌ (се насмевнува едвај, дипломатски):
Vidite kako je lepo kada narod govori u aforizmima.
A država… u izgovorima.
(Пауза. Се слуша далечен свиреж – како од дух.)
СТУДЕНТОТ:
И да дојде воз, пак ќе касни. Нема врска.
НУШИЌ:
Kako nema veze? Železnica je krvotok civilizacije, mladiću.
Kad krvotok stane… ostane samo – birokratija.
СТУДЕНТОТ (кратко):
Јас одам со комбе.
НУШИЌ (како да слушнал дијагноза):
Kombe. Dakle, civilizacija se preselila u improvizaciju.
Čestitam. To je jedina reforma koja kod vas uspeva – spontano.
СТУДЕНТОТ:
Тргнувам за петнаесет минути. Еден правец.
НУШИЌ:
Jedan pravac… (пауза) Ah, kako to zvuči zdravo.
U Beogradu smo nekada verovali u “pravce”.
Ovde verujete u “izlaze”.
СТУДЕНТОТ (првпат го гледа):
А вие? Што чекате?
НУШИЌ (со свечено достоинство):
Ja čekam inspiraciju.
СТУДЕНТОТ:
Овде инспирација не доаѓа. Овде доаѓа само… извештај.
НУШИЌ:
Uvažavam Vašu dijagnozu.
Ali ja sam, znate… službeno lice iz prošlosti.
Došao sam da vidim šta je postalo od mojih likova.
Čujem da su postali… originalniji od originala.
СТУДЕНТОТ:
Не се оригинални. Само се безобразни со самодоверба.
НУШИЌ (мирно):
Ah. To je najskuplja roba.
Samopouzdanje bez pokrića.
(Се слуша свиреж на комбе. Студентот ги зема куферите.)
СТУДЕНТОТ:
Со среќа, чиче… господине НУШИЌ.
НУШИЌ (со мал поклон):
Srećan put. I pazite… ne da vas nečija glupost ne pređe granicu pre vas.
(Студентот заминува. НУШИЌ останува сам. Вади тефтер и пишува.)
НУШИЌ (пишува, полугласно, со горка нежност):
Zapis prvi:
Mladi odlaze tiho, bez fanfara…
kao da se stide što nas ostavljaju same sa našom glupošću.
A mi ostajemo na peronu, čekajući vozove
koji odavno rđaju u nekom depou istorije.
(Темнина.)
СЛИКА 1: ОРДИНАЦИЈА ЗА КОМУНАЛНА ХИРУРГИЈА
(Кабинетот на д-р Градоначалник. Просторијата е спој на операциона сала и канцеларија.
На ѕид: портрет на Градоначалникот во хируршка сала. До него – мапа на градот
нацртана како човечко тело со црева и органи. На биро: ЕКГ машина што печати
фискални сметки, макета на багер, тегла со формалин во која плови “мандатот”.
На подот: стерилен чаршаф, но веќе има траги од кал.)
(Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК е на телефон, во бел мантил врз скап костум, во гумени чизми.
Во рака – пенкало како скалпел.)
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (во слушалка, остро):
…Не ме интересира што вели законот! Пациентот крвари! Да, асфалтот крвари!
Треба итна трансфузија на буџетски средства! Спреми сала за тендери, влегуваме
во операција. И викни го анестезиологот – ПР-службата. Да ја успие јавноста малку.
(Спушта слушалка. Се слуша тивко “пип” од ЕКГ, па веднаш печати фискална сметка.)
(Влегува НУШИЌ – со бастун, фрак и цилиндaр. Во рака држи тефтер. Чевлите му се
малку калливи, како да дошол од друго време.)
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (го мерка):
Повелете? Имате упат? Ова е стерилна зона.
НУШИЌ ( учтиво; го допира цилиндaрот):
Dozvolite… Uvaženi gospodine, ja sam Branislav Nušić. Po profesiji pisac,
po službi nekadašnji konzularni činovnik, a po nesreći – putnik kroz vreme.
Došao sam da ukažem čast prvom čoveku grada.
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (се насмевнува со професионална жал):
А, писател. Интелектуалец. Значи немате здравствено, а веројатно ни пари.
Нема проблем – јас сум хуманист пред сè.
(му покажува стол)
Седнете. Гледам, бледи сте. Недостаток на витамин „П“ – пари или партија?
НУШИЌ (со мирна иронија):
Zanimljivo. U moje vreme su se ljudi lečili od tifusa i kolere.
Danas vidim da su epidemije sofisticiranije.
(ЕКГ машината печати уште една фискална сметка. Д-р ја зема без да гледа.)
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК:
Да не одиме во метафизика. Кажете симптоми.
НУШИЌ
Simptomi? (гледа околу)
Osećam… hladnoću u institucijama, i neku čudnu toplotu u džepovima.
A miris… izvinite na izrazu… miris “procedura”.
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (гордо; станува, оди кон мапата):
Колега НУШИЌ, вие гледате површно.
Вие гледате дупка, јас гледам анатомија!
Градот е жив организам.
(земa “скалпел”-пенкало и покажува на мапата)
Ова не е река – ова е тенкото црево на градот!
А колекторот? Дебелото црево!
Кога станав градоначалник, градот имаше тешка опстипација.
Хроничен запек на администрацијата. Ништо не течеше.
Јас пристапив хируршки.
НУШИЌ:
Hirurški? Da li to znači da ste isekli korupciju?
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (како професор):
Не. Тоа е конзервативно лекување.
Јас направив бајпас.
НУШИЌ:
Bajpas?
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК:
Да. Ги пренасочив финансиите од културата директно во цевките.
Културата е козметика. Шминка.
На кого му е гајле за театар ако има хемороиди на водоводната мрежа?
(се доближува до бирото, зема една фискална сметка како да е лабораториски резултат)
Еве, вчера: пукна цевка на Широк Сокак.
Дијагноза: руптура на главната аорта.
Терапија: три камиони песок и прес-конференција со силни седативи за граѓаните.
НУШИЌ (пишува во тефтер, екавски):
„Terapija: pres-konferencija…“
(дига поглед)
Uvaženi doktore, ako smem… zar nije ponižavajuće da se medicina ovde
svodi na… odvod?
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (се смее гласно):
Понижувачки? Драги мој, тоа е еволуција!
Во медицина – ако згрешиш, грешките се закопуваат.
Во политика – грешките се реизбираат!
Тоа е бесмртност.
(нагло зема телефон, врти број)
Ало? Деканот на Медицински? Е, колега.
За новата акредитација. Да, да.
Сакам да воведеме нова суб-специјализација:
„Абдоминална Комунална Хирургија“.
Предмети:
– Анатомија на шахти и подземни инсталации.
– Физиологија на тендери и провизии.
– Патологија на урбан хаос.
И најважно: „Етика на замижување“.
(кратко)
Одлично. Ќе биде хит.
(спушта слушалка)
НУШИЌ (тихо, како да го боли времето):
U moje vreme su se ljudi pravili važni zbog knjiga.
Danas se prave važni zbog… šahti.
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК:
Сè е наука, колега. Само дисциплините напредуваат.
(СЕ СЛУШA ТРОПАЊЕ НА ВРАТА. Влегува СЕСТРА/ПРАТИЛКА (може без текст или со 1-2 реплики),
влече “пациент” – ГРАЃАНИН 1 со гумени чизми и кеса со документи.)
СЕСТРА:
Докторе, итен случај. Граѓанин со… административна болка.
ГРАЃАНИН 1 (вознемирен, македонски):
Докторе, јас дојдов за дозвола. Ми рекоа – “нема печат”.
Без печат не можам ни да дишам, ни да работам.
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (професионално):
Симптом?
ГРАЃАНИН 1:
Потпишувам од утро до мрак, а пак “не е комплетно”.
Ме враќаат. Ме вртеа три спрата, две шалтери, една комисија.
Ми кажаа: „Се враќа на доработка.“
НУШИЌ ( кон Граѓанин 1, со сочувство):
Gospodine, vi ste, kako vidim, u fazi… večnosti.
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (до сестрата):
Подгответе го за интервенција.
ГРАЃАНИН 1 (уплашено):
Каква интервенција?!
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК:
Ќе ви ставиме стент.
(го крева печатот од бирото како хируршки инструмент)
Ова е стент за бирократска артерија
(ГО УДИРА ПЕЧАТОТ НА ДОКУМЕНТОТ: ТРАС! Машината печати фискална сметка.)
ГРАЃАНИН 1 (олеснето):
Ааа… ми помина. Значи… жив сум?
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК:
Жив сте, додека не сфатите дека сте мртов.
Следен!
(СЕСТРА го изнесува Граѓанин 1. Влегува ГРАЃАНИН 2 – со валкана ракавица и парче цевка.)
ГРАЃАНИН 2 (огорчен, македонски):
Докторе, ова е од нашата улица. Цевката е стара. Пука секоја недела.
Ние носиме вода во канти. Децата кашлаат. А вие сечете ленти!
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (строго, но смирено):
Не сте во термин. Имате ли доказ?
ГРАЃАНИН 2:
Еве доказ! (ја крева цевката)
Еве го градот во рака!
НУШИЌ (екавски; на Д-р, меко но убодно):
Dozvolite da primetim: dokaz vam je… na dlanu.
Ali vi više volite papir.
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (ладно):
Проблемот не е цевката. Проблемот е перцепцијата.
(се свртува кон сестрата)
ПР анестезиолог да ја успие перцепцијата.
ГРАЃАНИН 2:
Кого ќе успиете? Нè нема веќе будни!
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (со “дијагноза”):
Тогаш одлично. Операцијата ќе помине без отпор.
(ГРАЃАНИН 2 сака да каже нешто, но СЕСТРА го “влече” надвор. НУШИЌ останува со Д-р.)
НУШИЌ (екавски; станува полека, со горчлива учтивост):
Uvaženi doktore, vi ste prvi čovek grada,
a ja sam čovek koji je video mnogo carstava kako padaju.
Jedno je zajedničko: carstva padaju,
ali kal… ostaje.
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (не го разбира, но се прави дека разбира):
Калта ќе ја стерилизираме. Тоа е мојата мисија.
НУШИЌ (со мал поклон; настрана, како запис):
„Sterilna kal.“… (пауза)
Čudno. Kod vas je i apsurd dobio bel mantil.
(НУШИЌ се движи кон излез.)
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК:
Чекајте! Каде одите? Имаме коктел. Сечеме лента за нов контејнер.
Стерилизиран е со јод.
НУШИЌ ( последен убод):
Hvala, ali bojim se da mi se od vašeg joda…
više ne leči rana, nego navika.
(Излегува брзо. Д-Р останува сам. Става стетоскоп на ѕидот, “го слуша градот”.)
Д-Р ГРАДОНАЧАЛНИК (како молитва):
Диши… диши…
Цевките шумат.
Срцето на корупцијата чука стабилно.
Систола – тендер. Дијастола – анекс.
Пациентот е жив… додека не сфати дека е мртов.
(Затемнување.)
СЛИКА 2: КРИТИКА НА ЧИСТАТА СУЕТА
(Фикционализирана алегорија: ликовите и ситуациите се драмски архетипови, не портрети на конкретни личности.)
(Локација: Кабинетот на Претседателката. Сцената е поставена високо – како врв
на планина. Сè е бело: бел под, бел ѕид, бел мебел. Нема прозорци кон градот,
туку стаклен покрив кон небо. Во средината – огромен, скап телескоп.
На подот – бел тепих кој изгледа како да е државна тајна.)
(ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА “КАНТОВКА” е качена на дизајнерска скаличка и гледа низ телескоп.
До неа – МАЛА КУТИЈА со ракавици (стерилни), спреј “дезинфекција” и ролна леплива
лента со натпис: “ПРОТОКОЛ”.)
На мала бела масичка, речиси како олтар, стои кристален сад со јајца, неколку чашки со боја, четкички, златни налепници со ѕвезди и мало картонче: „ТРАДИЦИЈА – фотогеничен формат“.
Едно јајце е веќе обоено црвено и поставено на минијатурен држач, како да е потпишан меѓународен договор.)
(Се слушаат чекори. Влегува НУШИЌ. Веќе е видно уморен. Бастунот му тропа
по стерилниот под и звучи како скандал. На чевлите му има малку кал.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (без да го тргне окото од телескопот):
Тишина. Во оваа просторија тишината е државен ресурс.
НУШИЌ ( учтиво; застанува на работ на тепихот):
Dozvolite, gospođo predsedateljko… da se prijavim kao… zvučni incident.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (мирно, опасно):
Не стапнувајте на белиот тепих.
НУШИЌ (погледнува надолу, искрено збунет):
Razumem. Ali… gde da stanem?
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (прецизно):
На границата меѓу идејата и реалноста. Таму најмалку се валка.
(Таа конечно го погледнува. Го забележува калот.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Гледам… носите седименти. Од реалност. На чевли.
НУШИЌ ( со мал поклон):
Nažalost, ja sam iz nižih sfera. Tamo je… gravitacija bezobrazna.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (се симнува грациозно, како икона):
Гравитацијата е за обични појави. Ние тука се занимаваме со суштината.
Со Ding an sich.
НУШИЌ:
Ah. (пауза) Ispada da sam ja došao… kod suštine na pregled.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Точно. Добредојдовте во „Сферата на Високите Вредности“.
(му покажува кутија)
Ставете ракавици.
НУШИЌ ( љубезно):
Hvala, ali ja sam već opremljen.
(го крева бастунот)
Ovo je moja rukavica za stvarnost.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (не му се допаѓа духовитоста; ладно):
Вие сте циничен, НУШИЌу. Вие сте заглавен во калта на емпиријата.
НУШИЌ:
Dozvolite da primetim: u kalu bar postoji trag. U vašoj belini… čovek se izgubi.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (со “висок” тон):
Трагот е баналност. А баналноста е најопасната форма на непријателство
кон идеалот. Јас не сум тука да решавам комунални проблеми.
НУШИЌ:
Razumem. Vi ste ovde da rešavate… kosmičke.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (гордо):
Да. Јас сум Компас. Да покажувам правец.
НУШИЌ (екавски; мирно, со клинец):
A prema kome pravcu pokazuje kompas kada je izlaz… dole?
(Пауза. Претседателката го игнорира и се враќа кон телескопот.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Погледнете. (му покажува да пријде, но без тепих)
Видете ја оваа констелација.
(го насочува телескопот)
Тоа е Европската Унија.
НУШИЌ (екавски; гледа без да допре):
Lepo. Mnogo lepo. Kao dekoracija za… savest.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Не е декорација. Тоа е идеја. Ние не ја потпишуваме реалноста.
Ние потпишуваме визии.
НУШИЌ:
Vizije… (пауза)
A dole… ljudi potpisuju kredite.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (со насмевка што “смирува” како седатив):
Луѓето се статистика. Статистиката е материјал за политика.
НУШИЌ ( учтиво-брутален):
Gospođo predsedateljko… da li moralni zakon važi i za javne nabavke?
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (се навредува; се исправува):
Вие ме навредувате со ниски прашања. Вие сте заробен во фактите.
А фактите се… случајности.
НУШИЌ:
Uvažavam. Ali čovek koji padne u šahtu… nije slučajnost. To je posledica.
(Таа замавнува со раката како да брише нешто невидливо од воздух.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Шахти, кал, леб, цени… тоа се феноменални појави. Појавни нешта.
Ние тука работиме со нуменалното.
НУШИЌ ( тивко, со насмевка):
U mom poslu, gospođo… kad neko kaže “pojava”, obično se sprema da sakrije uzrok.
(Претседателката не слуша/не сака да слушне. Се врти кон масичката со јајцата. Го зема црвеното јајце со стерилна ракавица, како да држи уставна одредба. Се мести под светло. Од некаде, невидлив ПР-апарат прави меко „клик“.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (одеднаш топло, свечено, фотогенично):
Пред да продолжам со вселената, морам да испратам порака до народот.
Традицијата е важна. Народот мора да види дека сум со него.
НУШИЌ (погледнува во јајцата):
Narod je dole, gospođo.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Знам. Затоа објавуваме од горе. Од горе се гледа подобро.
(го подига јајцето)
Еве. Црвено јајце. Симбол на надеж, обновување и институционален континуитет.
НУШИЌ:
U moje vreme, jaje je bilo jaje.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (поправувајќи го аголот кон невидлива камера):
Во ваше време немало комуникациска стратегија. Денес јајцето мора да носи порака.
НУШИЌ:
A kokoška?
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (кратко, како на седница):
Кокошката е производствен сектор. Не е во фокусот на објавата.
НУШИЌ (се наведнува, гледа едно необоено јајце):
Vidim. Kod vas i Uskrs ima protokol.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Секако. Прво се вапца. Потоа се фотографира. Потоа се објавува. Потоа се следат реакции.
Ако реакциите се позитивни – традицијата е успешна.
НУШИЌ:
A ako ljudi pitaju za hleb?
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (со мир на човек што има готов одговор):
Тогаш им објаснуваме дека јајцето е подлабок симбол од лебот.
Лебот се јаде. Симболот трае.
НУШИЌ:
Tačno. Od simbola čovek ne može da se najede, ali može dugo da ga gleda.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (не ја слуша и продолжува со бојата):
Ова јајце ќе го вапцам во бојата на достоинството.
(ја натопува четката, но бојата капнува на белиот тепих)
(Пауза. Капката е мала. Но во оваа белина изгледа како државен удар.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (замрзнува):
Ова… ова не е дамка. Ова е… симболичен акцент.
НУШИЌ (мирно):
Razumem. Kad siromahu kapne sos na košulju – to je mrlja.
Kad vlasti kapne boja na tepih – to je koncept.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (брзо зема леплива лента „ПРОТОКОЛ“ и ја лепи околу дамката):
Ќе ја оградиме. Сè што е оградено, веќе не е проблем. Тоа е зона.
НУШИЌ:
Kod vas i fleka napreduje u instituciju.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (го зема телефонот, но не го гледа Нушиќ):
Наслов: „Во духот на празникот – порака на единство“.
Поднаслов: „Боите на традицијата нè обединуваат на патот кон европските вредности“.
НУШИЌ:
A gde je narod u toj rečenici?
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Во кадар не влегува. Го расипува балансот на белото.
НУШИЌ:
Dozvolite… možda narod nije dekoracija, nego razlog.
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (со блага досада):
Причините се секогаш проблематични. Подобро звучат поводите.
Празникот е повод. Поводите се безбедни.
НУШИЌ:
I prazna trpeza može biti povod, gospođo. Samo nije fotogenična.
(Кратка тишина. Таа го става јајцето на држачот. Невидливиот ПР-апарат повторно „клик“.)
(Претседателката не слуша/не сака да слушне. Се врти кон телескопот како кон олтар.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Слушајте. Ми го нарушувате ѕвездениот мир.
Имам закажано зум-повик со вселената. Треба да испратам силна порака.
НУШИЌ (екавски; искрено заинтересиран):
Kakvu poruku?
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (со свечен, апсурден патос):
Дека сме загрижени. Длабоко, онтолошки загрижени.
И дека најостро ја осудуваме реалноста што не се поклопува со нашите желби.
НУШИЌ ( како да запишува во глава):
Izuzetno precizno. (пауза)
To je diplomacija prema kosmosu.
(Таа се враќа на телескопот. Погледнува долго. Потоа се насмевнува со детска радост.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Гледам како паѓа ѕвезда…
НУШИЌ (екавски; со горчлива интуиција):
Ili avion.
(Пауза – ова е малку горчлив момент. Претседателката се обидува да го претвори во романтика.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (мека, “поетска”):
Колку е романтично трепкањето на надежите…
НУШИЌ ( тивко):
Nada je kod vas… u tranzitu.
(Таа за миг се вкочанува, но брзо си ја враќа маската.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Вие не разбирате. Ние не се намалуваме. Ние се распрснуваме.
Ние стануваме ѕвездена прашина низ Европа.
НУШИЌ (екавски; блага иронија):
Čestitam. Retko koja država uspe da kolonizuje Zapad… sopstvenim kelnerima.
(Таа не сфаќа дека е критика; ја чита како пофалба.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (самоуверено):
Точно! Тоа е конечниот триумф на мојата политика.
Нема потреба да бидеме овде – доволно е идејата да остане. И јас.
НУШИЌ (екавски; со фин клинец):
A ko će onda da ostane dole… da čisti?
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА (со ладна логика):
Некој мора да го одржува “долу”, за јас да гледам “горе”.
Тоа е дијалектика.
НУШИЌ (екавски; со воздив):
U mojoj diplomatskoj službi to se zvalo… podela rada.
U vašoj filozofiji… podela sudbine.
(Таа го погледнува остро – како да му дава последна шанса да биде “достоен”.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
НУШИЌу, вие сте застарен. Вашите ликови краделе кокошки и сакале да бидат фатени.
Ние денес сме трансцендентални.
НУШИЌ (екавски; мирно, најопасно):
Znam. U moje vreme je glupost bila smešna jer je bila naivna.
Sada je strašna jer je organizovana.
(Пауза. Претседателката се враќа на телескопот и го спушта тонoт како домаќинка на “космос”.)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Сега… тишина. Зум-повикот почнува.
(Таа притиска невидливо копче. Ништо не се случува. Само тишина.)
НУШИЌ ( скоро шепот):
Vidite? Kosmos ima jednu dobru osobinu.
Ne odgovara na gluposti.
(Претседателката, без да се сврти, само кажува:)
ПРЕТСЕДАТЕЛКАТА:
Обезбедување?
(Од сенка се појавува ТИВКО ОБЕЗБЕДУВАЊЕ – не зборува. НУШИЌ го зема тефтерот.)
НУШИЌ ( со мал поклон):
Sa dužnim poštovanjem, gospođo predsedateljko…
Vi imate vedro nebo.
Ja ću se vratiti dole, gde bar znamo kad je blato.
(Пред да излезе, погледнува на тепихот – како на симбол.)
I da… pazite na tepih.
Neko će ga jednog dana… povući.
A pazite i na jaje.
Kad narod počne da kuca jedno o drugo, obično prvo puca ono što je najlepše ofarbano.
(Излегува. Претседателката останува занесена во телескопот. Од далечина се слуша
фалш “Ода на радоста”. Тишината победува.)
(Затемнување.)
СЛИКА 3: АЛГОРИТАМСКОТО ВОЗНЕСЕНИЕ
АРХИТЕКТОТ НА СУДБИНАТА (на привремена работа како премиер)
(Локација: Кабинет на премиер/команден центар. Не личи на канцеларија – туку на бункер со екрани што никогаш не трепкаат од емоција. Нема прозорци.
Воздухот е климатизиран до „морална температура“: студено.
На ѕидовите: огромни екрани со графици, проценти, пити, стрелки, KPI-табели.
Во средина: дигитален …. пулт како олтар.
(Следните сцени ги очекуваме и на театарските даски или на видео проекција) …
..КРАЈ – тивко, но неповратно!