Пишува Петар Богојевски, докторанд на УКИМ Скопје и активист во ВМРО-ДПМНЕ
Во име на народот се прават чуда низ Македонија. Чуда! Во име на народот се повикува на линч на истиот тој народ… или на дел од него. Во негово име, се повикува на растурање на неговата држава. Народот не сака во фашистичката НАТО… старата куртизана ЕУ… народот е против сатаната САД. Дури и Папава што доаѓа, за да не признае за народ и држава, бил лично сатаната, со намера да го уништи, кој друг, ако не истиот ни народ. Народот не прифаќа реформи… народот е против Петко или Трајко… Станко ти кажува дека народот ќе ве казни сите предавници… народот… народот… народот… и така бескрајно, будалетинки во име на народот, направија се што можеа, против истиот тој народ. Го изнатепаа… го ограбија… абе го соголија… му ги избркаа децата, на истиот тој народ, по белиот свет… абе мамето му го расплакаа на тој народ… ама сето тоа, само и само, во име на народот!
А што кажува народот? Каде е народот? Добро де, оној дел од народот, што остана во народнава ни Република. Молчи? Исплашен е? Нема народ, сето е амеби? Народот крена раце од се, па и од државата? Неееее! На првиот круг од претседателските избори ’19 година, народот грмеше! Татнеше! Делеше шамари на кој стигна… на кој фати… искрено, многумина останаа со вцрвенети обравчиња. Некој и не знаеше кој пат да го фати… за Стамбол или за Прибилци?!? На некој му се скина тапанот, што толку многу ги напнуваше ушните народни тапанчиња, а некој остана само со „ручката“ во раце!
Сега, сите Вие што се повикувате и раздавате гурабии во име на народот, разбравте кај е народот?!? Или уште не Ви е јасно? Ако сега не Ви е јасно, никогаш нема да Ви се разјасни. Никогаш! Народот јасно покажа дека не сака друг да зборува во негово име. Токму тој народ, подели и жолти и црвени картони, на начинот на кој зборува народот во демократијата, а тоа е избори. Паднаа големите „думи“ во име на народот. Мислам пропаднаа… ги однесе водата во Црна, викаат демихисарчани…
Еве тој народ не ти бил ниту против НАТО, ниту против ЕУ, ниту против САД… тој народ не бил слеп и глув… тој народ, прилично чисто гледал и јасно слушал. Ама се му дошло преку глава. Се!Паднаа големите, величенствени, славни патриотски приказни! Да, да… токму тој „библиски“ народ, покажа дека не прифаќа, погани усти на политичари, да му ја гнасат Библијата! Тој народ од почит кон таа Библија, не прифаќа да влезе во филмот на будалетинките, дека е избраниот народ… дека е допрениот со десна рака од Бога. Пропадна басната за името и презимето… онаа за бугаризацијата… „тиранската платформа“ ја стопи пролетното сонце, како снешко белчо на Шара… декаденцијата која ни ја наметнува со сила, куртизаната Европа… небаре на сила некој го тераат да биде „обратен“… се тоа, баш басни, се отиде по Црна. Или по Вардар, како милувате, така!
Народот кажа дека преку глава му е од овие политики. Не од политиката, ами од тој тип на велелепни политики… тоа патриотските или оние флоскулно „комуњарските“… дечки патриоти и другари флоскулисти, веќе немате легитимитет да продолжите. До тука било! Барем не на овој начин и со овие басни и сказни. Браќа и сестри не напишав, зашто се помалку ги има. И аман за аман, со тие глупави ноќни пресконференции, на кои сите победивме. Дури и природните закони, дури и математичките правила ги побија нашиве „научници“ во политиката. Чудо да се чуди човек.
Македонија, после првиот круг, стана „скандинавија“… ма каква „скандинавија“, ние станавме Швајцарија. Со една, две пресконференции и готово, работата е завршена. Сите победници, сите среќни и весели, сите прославуваме, сите летаме до небеса… абе каква Швајцарија, ние сме… ние сме… незнам, немам зборови. Како нас, вакво нешто, ниту имало, ниту ќе има, не во Швајцарија, не во „скандинавија“, абе нема никаде во светот и пошироко. Ние сме уникатен пример. До душа, за посматрање!
Мене лично, народот ме изненади. Ме направи горд. Горд зашто сум од овој народ. Овој народ за помалку од 30 години државност, до толку да ти напредне, што изградил сериозен капацитет на граѓанска будност. Ех, да беше по дома, низ државава, онаа млада елита која не напушти, само можам да претпоставувам до кој степен ќе беше развиена, таа граѓанска будност. Ќе грмеше дупло. И повеќе. Дражавава ќе ни растеше како квасец. Политиката ќе беше поле на чест и честитост. Ако разбираат што тоа значи, оние кои го практикуваат тој вокабулар. Посебно оние кои го чуле, ама не дочуле… и воопшто не разбрале. Битно да се вергла на празно, како празна воденица… шефот тоа го употребува, ајде сите по него, разбрале, не разбрале…
Народот донесе одлука, за фер борба. Сите политички субјекти ги донесе на нулта позиција. Тргнуваме од нула. Рамноправни. Народот и пари ни даде. И тоа не малку… куп пари, да си играме избори и кампања. Народот не позлати! Буквално! Од исти стартни позиции, со иста сума народен ќеш во партиските каси, подеднакво соблечени пред тој народ, подеднакво посрамотени, не пушта во трка… на поправен испит, на втор круг од изборите. Ако јас се прашував, ќе срочев понуда за иднината на тој народ. Не црна кампања.
Ниту Гордана, ниту Стево треба да се омаловажуваат. Напротив, треба да се стават пред судот на народот, зашто очигледно тие двајца се изборот на Македонија, штом стигнале до тука, да бидат репрезенти на двата најголеми политички блокови во земјава. Тие се лицето на политичките субјекти. Не му го плукај лицето, не му го ругај името, туку наполни им ја главата и устата со понуда. Ќе повторам, со понуда за иднината. Тоа го бара овој народ. Тоа го очекува.
Овој народ е гладен за решенија, а не интриги. Зашто најмалку честит е оној, кој само со интриги се служи.Овој народ бара одговор на прашањето, зошто не изградивте национален консензус, кога го менувавте името?!? Зошто бегавте од одговорноста за иднината?!? Зошто, ако веќе го променивме името, не се обезбеди јасна просперитетна иднина?!? Што е сега ова пелтечење од европскиве големци?!? Каде е СЈО? А истрагата за масакрираните деца, родени од народот, на кој се повикувате? Да, да… тие деца… масакрирани на Велигден, кај Смилковско… Каде се реформите? Даночните реформи? Управните постапки? До кога со тенискиот меч помеѓу Управните судови и администрацијата? Каде е законот за подршка на малите и средни претпријатија? А европските фондови? Каде е банкарската либерализација? Каде се активните мерки за вработување? Каде е либерализацијата на енергетиката? Каде се европските привилегии за македонските граѓани? Каде е правдата? Каде е автопатот за Штип? А оној за Охрид? Кај Кинезите… аааа да… Каде е НАТО? Кај Ердоган… аааа да… изумив!
*Објавено во Вечер




