Бенита Белешкова: Пред повеќе од еден век, на писателот Елин Пелин му ја припишуваат мислата дека ако во Бугарија се роди гениј, тоа ќе биде генијот на зависта. Не знам дали навистина го кажал тоа. Искрено, не ме интересира. Мене повеќе ме фасцинира еден друг факт.
Во Хасково е подигнат Споменик на зависта.
Не е тоа обичен споменик. На него е прикажан човек со крилја кој се обидува да полета, додека две огромни раце, невидливо доаѓајќи одзади, му ги држат крилјата и не му дозволуваат да се издигне.
Кога првпат ја видов фотографијата, помислив дека конечно ја разбирам македонската европска интеграција.
Три децении Македонија се подготвува за лет. Ги менува законите, институциите, знамињата, учебниците,уставот па дури и сопственото име. Секогаш кога ќе се залета кон пистата, од некаде се појавуваат две нови раце кои ја потсетуваат дека сè уште не е време за полетување.
Иронијата е што споменикот не се наоѓа во Македонија.
Но симболиката совршено ја опишува нашата судбина.
Затоа што најголемата трагедија на еден народ не е кога нема крилја.
Туку кога има крилја, а некој упорно стои зад него и не му дозволува да ги рашири.