Published: Friday, February 6, 2026 11:47
Андреј Жерновски: Настапот на претседателката на Глобалниот форум во Дубаи, благодарејќи на кој дознавме дека нејзиното презиме потекнува од Силјан Штркот и дека штрковите всушност не носат бебиња, кај многумина предизвика едно чувство што тешко може да се игнорира.
Проблемот не е во народните приказни. Тие се дел од нашиот културен идентитет и колективна меморија. Проблемот е моментот, местото и контекстот. Кога претседател на држава одлучува на меѓународна сцена да раскажува анегдоти, наместо да испрати порака со политичка тежина, тогаш приказната станува алегорија – но не онаа што таа ја избрала.
По сите нејзини досегашни настапи и гафови, кои веќе не се ни добројуваат, никако да се оттргнеме од впечатокот дека нејзиниот мандат не нè потсетува на „Силјан Штркот“, туку на една друга позната народна приказна – „Голиот цар“.
Во таа приказна, царот не е исмејуван затоа што е гол, туку затоа што сите околу него се преправаат дека не го гледаат очигледното. Аплаузот е гласен, уверувањата се сериозни, а реалноста – сосема спротивна. Слично е и денес: секој нов настап безуспешно се претставува како „оригинален“, „освежувачки“ или „автентичен“, додека јавноста со наведната глава гледа дека државата го губи авторитетот и кредибилитетот.
Ова не е личен напад, туку јавна констатација. На меѓународна сцена не се настапува со измислени приказни за потеклото на презимето или просветлувања за тоа што (не) носат штрковите, туку за да се каже што носиме ние – како држава, како политика, како визија. Ако воопшто ја имаме. А кога тоа недостига, тогаш и најдобрата приказна станува потсетник дека царот е гол, а државата заслужува многу повеќе од аплауз за гафови.
Извор: Фејсбук