Најголемата закана за Украина и европската демократија не е само воената сила на Русија, туку и постепената ерозија на наративите.
Русија не води „обична“ војна против Украина. Таа води систематска кампања на терор врз цивилното население: напади врз станбени згради, училишта и болници, како и намерно уништување на енергетската инфраструктура со цел замрзнување и заплашување на населението. Ова не е колатерална штета — ова е стратегија.
Ова е дел од анализата објавена на CIVIL.Today на 23 јануари. Во анализата се аргументира дека најголемата закана за Украина и европската демократија не е само воената сила на Русија, туку и постепената ерозија на наративите — замаглувањето на моралните и правните разлики меѓу агресорот и жртвата. Кремљ не се обидува да докаже дека е во право; неговата цел е да создаде чувство дека „никој не е чист“, дека меѓународното право е селективно и дека осудата е лицемерна.
Во тој контекст, настани како американската интервенција во Венецуела и реториката околу Гренланд не се причини за војната, туку алатки за одвлекување вниманието. Тие ѝ служат на руската пропаганда за да ја нормализира агресијата, да го поткопа меѓународниот консензус и да создаде простор за одлагање, „баланс“ и „неутралност“ — што во оваа и други освојувачки војни секогаш оди во прилог на агресорот.
Текстот покажува како whataboutism-от, стара пропагандна техника усовршена во советската ера и систематизирана под Путин, ја разградува одговорноста без да брани невиност. Кога злосторствата стануваат „контекст“, а теророт „еден од наративите“, тогаш злосторството ја губи својата тежина — и продолжува.
Заклучокот е јасен: ерозијата на наративите е закана за опстанокот на демократијата. Украина не бара сочувство — таа бара признавање на злосторство и дејствување. А секое одложување има реална, човечка цена. Целосната анализа е објавена на англиски на CIVIL.Today.