Коледарските народни обичаи, па и сега престојните василичарски обичаи се вековни, постари и од самата христијанска религија

Ако ми дозволитите да кажам нешто и јас како етнолог за бадниковите поговорки, сега откако празнувањата за Божиќ поминаа:

Легитимно право е на Црквата и родителите да ги воспитуваат своите верници и деца во христијански дух според црковните правила, а во склоп на тоа и да го слават денот на Раѓањето на Исус (кога се родил не бил Христос, па кога веќе се борат за религиозната вистина треба да размислуваат да христијанскиот поздрав да биде „Исус се роди“, а не „Христос се роди“, а за Велигден можи да се користи „Христос воскресе“). Впрочен, верските права и слободи се загарантирани човекови права и тие треба да се почитуваат.

Државните институции и носителите на функциите и јавните овластувања и кои што дозволиле да се загрози секуларниот принцип, ќе мора да се санкционираат. Ако сакаат да продолжат да вршат јавна функција тогаш ќе треба да се дообразуваат што е тоа секуларност, за да продолжат да делуваат и работаат на тоа поле. Во спротивно нека си поднесат одговорности за загрозување на секуларонста во државните институции. Тие мора да останат секуларни.

Како научник- етнолог/антрополог ќе кажам дека провидна е намерата на свештените лица да ги откорнат народните верувања и празници (што тие ги нарекуваат погрдно- пагански). Коледарските народни обичаи, па и сега престојните василичарски обичаи се вековни, постари и од самата христијанска религија, така да тоа не му успеало ниту на Византија, ниту на други теократски држави, па нема ни вас да ви успее во секуларна и демократска држава. Ние како научници знаеме дека голем број на народни верувања и празници што религијата не успеала да ги „откорне“, ги има христијанизирано (како Василица, Ѓурѓовден, Митровден, па и самиот Божиќ, претходно се славел како Ден на непобедливото Сонце, а знаеме и тоа дека според записите Исус во Витхлем се родил во јуни). Впрочем и Богомилството како учење и движење и како реакција на самоволието и „луксузирањето“ на свештенството во IX век, се појави токму од Македонија. Мислам дека таа лекција треба да си ја повторите, за да не ја заборавите.

Како и да е, ќе биде интересно да следиме што ќе се случува во иднина, и како ќе реагираат сега повиканите државни институции.