Вознемирувачките сцени од бомбардираното породилиште и детска болница во украинскиот град Мариупол не го оставија никого рамнодушен. Светот со неверување гледа на ова последно злодело на руската армија и со нервозно исчекување се прашува што е следно. Затоа што вооружен напад врз цивилна цели, па уште и породилиште и болница со мајки и бебиња, е врв на нехуманост, нецивилизираност, и воено злосторство без преседан.
Но, од друга страна пак, наивно е да се очекува морал од државен лидер кој бескрупулозно прати војска на туѓа територија, во друга држава со меѓународно признаени граници. Следејќи ја таа политика на Путин, и неговиот амбасадор во нашата земја Сергеј Баздникин, по ставањето на Северна Македонија на листата на државни непријатели на Русија, по отворената закана дека следат и документираат антируски однесувања во земјава, синоќа преку телевизија не убедуваше дека бомбардирањето на породилиштето во Мариупол, не се случило. Сликите и снимките, вели, биле лажни. Посочи и дека нивните вооружени сили користат високо прецизно оружје и ја уништуваат исклучиво воената инфраструктура на Украина. Рече и дека ако руската војска ја занемарела заштитата на цивилното население ќе можела целосно да избегне загуби и меѓу нивната војска, но ќе имало многу повеќе цивилни жртви.
Потполно во согласност со дезинформациите што ги сее Кремљ за да го оправда крвопролевањето, така и неговите продолжени раце читаат напишани лаги и манипулации. Очигледно е дека на Москва ни детските солзи не и значат многу, и не им верува, во безумниот поход што го започна за освојување на туѓа територија преку оружје и насилство.
Не знаеме со сигурност дали руската амбасада документира случаи на антируско однесување во Северна Македонија, но сосема е сигурно дека светот и меѓународниот трибунал со надлежности да гони и да поднесува обвиненија против индивидуалци за меѓународни злосторства против човештвото, воени злосторства и агресија, веќе има полна папка документација за она што му се случува на украинскиот народ, на светот, па и на рускиот народ. Од судовите за таков вид на криминал кои може да се формираат и наменски како што беше судот во Хаг за поранешна Југославија, не побегнал никој. Можеби ќе поминат години и децении, но правдата на еден или на друг начин ќе ги најде оние кои видоа воено упориште во породилиштето и детската болница во Мариупол и соодветно на тоа употребија воена сила.
Но овдешната јавност може да биде мирна, вели амбасадорот на Руската федерација во земјава. Руско-украинската криза не можела да се прелее на Западен Балкан. А ако пак се прелее тоа ќе биде, вели, вина на меѓународната заедница која ја „напумпала“ Украина со оружје кое можело да падне во рацете на криминалци и терористи од регионов. На таквата инстант воено-политичка анализа не и паѓа на памет дека, на пример, мали држави како нашата, и сиромашен регион како што е Западен Балкан, можат да бидат убиени и со енергетска или ценовна криза. Дека можат да бидат колатерална штета на рускиот хегемонизам и на една налудничава идеја дека една држава може со воена сила да присоедини во своите граници друга држава.
Оттука, јавноста во регионот со право очекува Европската унија да ги ревидира своите приоритети и да пресретне можна ескалација на Западен Балкан, која не мора де биде безбедносна за да го уништи и тој мал напредок што е постигнат изминатите години. Јасно е дека ЕУ и САД се и самите затечени од војната што ја поведе Путин против Украина, но превенирањето на дополнителни црни сценарија барем сега треба да има предност над секоја друга политика.
Соња Крамарска