Погледнете ги младите луѓе во Србија. Во Албанија, Грција, Шпанија, секако и Франција. Насекаде во светот. Дури и во еден Непал, каде диктатурите ги столчиле одамна, секогаш, но не и засекогаш. Таму минатата година Генерацијата Z на анти-корупциски протести го принуди премиерот да си даде оставка.
Студентите и интелектуалците се единствената и најголема сила која низ вековите го создавала светлото, затоа што мракот бил неиздржлив. И сетете се зошто се слави 23 Октомври, конечно. Не е тоа прослава за, ниту пак на ВМРО-ДПМНЕ, колку и да замислува некој дека е вистински, достоен наследник. Не е ни Мицкоски, но, да бидеме чесни, не сме ни ние, колку и да фантазираме и сме во заблуда дека ја имаме нивната крв, истата страст и копнеж, за една слободна, независна држава.
Ниту за 11 Октомври не сме достојни, луѓето кои ни ја подариле оваа држава, која подоцна нејзиниот татко, Киро Глигоров, ја устоличи и доведе до ОН, да биде признаена со име како што во тој период мораше да биде, инаку и немаше да нѐ биде.
Секој од овие луѓе, колку и да биле почетоците невозможни и ужасни, биле јадрото, сржта на државата-интелектуалната елита која низ човештвото ги отворала со голи раце шајките на сандаците во кои нашите предци биле заробени. 23 Октомври, 11 Октомври, нивните имиња добро ги знаете, имиња неброени, им нема крај, но заедничко им е што ја дефинирале вистинската улога на интелигенцијата, без која нема држава на Планетава која не е производ на најголемите, најсветлите умови.
И ви велам, погледнете ги барем само студентите во Србија и сега, каков парадокс, нивните колеги по перо, овие во Македонија. Каков парадокс, некои од нив велат дека не можеле да издржат во оваа земја ниту една минута повеќе, разочарани биле од една Шарена револуција, која пропаднала и била искористена подоцна од политиката и различни сомнителни и безобразни интереси.
Она што овие млади луѓе го забораваат е фактот што светот знае за многу, безброј револуции, протести, маршеви и востанија и уште повеќе пропасти кои следеле потоа. Но, никогаш никој не се откажал. А нашиве? Било важно името да им биде запамтено, сакале некој да им го признае напорот, велат-залудни биле жртвите кога сте сами и никој не ве погледнува, бегаат и не се вртат. Сакаат слава, но не и тешки, бессони ноќи.
Сакаат држава, но од другите подарена, само тие да не се присутни таму. Но, да знаат ваква е денес државата, затоа што сите молчат- младите, нивните родители, за разлика од нивните предци. Оние кои крвта ја дале за оваа земја, наместо да бладаат дека се разочарани и со болка во срцето, тие заради кои сега имаме држава, слободна, ослободена од нив.
Зарем на хероите од 2 Август, 11 Октомври, 23 Октомври, не им било најлесно да го земат бугарското име (тогаш немало пасоши), и да пукаат во своите, тоа е срамниот, но избор е сепак, зарем не? Но, од која држава тогаш ќе бегавте, пријатели, кога немаше ниту траг да ви се знае, ниту песна кој да има да ви исплаче.