Девојчињата врискаа и молеа за помош, ги прскав со вода за полесно да дишат, на едно дете му висеше кожата и чад излегуваше од него. Ова е само дел од потресното сведоштво на првиот сведок на судењето за трагедијата во Кочани каде загинаа 63 лица, Дејан Николов кој со години имал сервис за возила до клубот „Пулс“.
Излегол да пуши цигара кога се запалила дискотеката, а другар на неговиот син му покажал видео на кое се гледало пламен и почнале да слушаат врисоци. Во клубот отишол околу еден часот по полноќ со другар, а таму бил неговиот син со другарите.
Тогаш слушнав гласови и викање и тропање од женскиот тоалет. Ги скршивме прозорците од просторијата меѓу машкото и женското веце, каде се мијалниците. На решетките се фатија девојчиња, кои светеа со телефоните и сите вриштеа. Пробав да ги смирам и почнав да ги прскам со вода. Црн чад излегуваше од горниот дел, не од кај тоалетот. Комуницирав со девојчињата да ги смирам, им велев полека, ќе дојдат пожарникари. Син ми ми викаше:„Тато, те молам спаси ги“. Децата викаа, чичко прскај повеќе, така полесно дишеме. Јас продолжив. Комуницирав со нив, слушнав една мајка како комуницира со девојчињата. Пожарникарите многу брзо дојдоа. Од таму каде што бев дојде еден пожарникар и почна да комуницира со мене (за сето ова време се слуша липање на родителите). На пожарникарот му го дадов цревото, му реков да ги спасиме децата. А јас отидов кај децата во мојот објект, излеговме од станата на дискотеката од северната страна, продолживме кон долната улица. Тогаш приметив дека таа помошна врата не беше отворена. Ги однесов децата до еден салон за мебел во близина. Се вратив со син ми и со еден другар, оној што ми го покажа видеото. Се вративме до колата, јас прво сакав пешки до диското, но ја преместив колата. Зедов гази од првата помош, имаше веќе многу чад и се чувствуваше силен мирис. Ги врзавме газите за да се заштитиме. Тогаш почна да пука кровот и почнаа да паѓаат парчиња врз нас. Ние веќе бевме на горната улица, зад мојот објект. Се симнавме од кај далноводот, до мојот објект. Му реков на син ми да го отвори дуќанот, јас да ја земам брусилицата да ги сечеме решетките – рече сведокот.
За брзо време дошле пожарникари, а тие спасувале со маски на себе.
Тие веќе ги исекле решетките и ги свиткале нагоре. Во еден момент дојде пак истиот пожарникар, цревото беше ставено доле, течеше вода. Син ми ми донесе професионални маски, јас сум автолакер, имам маски. И јас ставив маска, сите ги носевме до 5.30 часот и мислам дека тие маски не спасија да немаме повреди. Го прашав пожарникарот како е ситуација, ми рече направивме коридор, ги вадиме од таму, ти продолжи да прскаш. Синот и другарот носеа вода на улицата, синот викна дојди тато има повредени деца. Седеше едно дете, му висеше кожа, чад излегуваше од него, целиот чадеше. Тргнав да го прскам, ама веднаш престанав оти ми текна дека на изгореници не треба да се сипа вода. Син ми му даде само да се напие вода. После го однесоа. Продолжив да го гаснам билото на кровот, највисокиот дел. Од другата страна беа другите пожарникари. Тука, бевме некаде до 5, се стишуваше работата, пожарот се локализираше, се ми се чинеше како вечност. Ја изгаснавме водата, со синот и другарот влеговме кај мене во сервис. Родителите на другарот ми се јавија, им кажав дека е на безбедно. Се измивме, бевме црни. Направив раствор од сода бикарбона и шеќер и деца беа видно потресени, исто како и јас. Секојдневно го преживувам ова. Имав перцепција дека има повредени и дека нема жртви. Тогаш син ми ми кажа, тато изгледа има жртви, има тела. Го фатив да не гледа, видов три тела до вратата. Имаше многу луѓе, не гледав веќе никого, само сакав синот да го однесам дома. Почна да ѕвони телефонот, сите ми се јавуваа. Во 8 отидов во црква, во 9.30 ми ѕвонеше полицијата, дојди да го отвориш сервисот, нема каде да се мијат луѓето. Кога отидов, имаше што да видам, таму беше страшно – рече сведокот.