Новото истражување на УНИЦЕФ за знаењата, ставовите и практиките на јавноста кон децата со попреченост покажува дека е постигнат неверојатен напредок во отстранувањето на бариерите во ставовите кои ги спречуваат децата со попреченост да го заземат своето заслужено место во општеството.
Но, реалноста во Македонија се чини е поинаква.
Родителите на децата со посебни потреби или инвалидитет во земјава се соочуваат со многу предрасуди и неразбирање. Зоран Мијалков, кој пред извесно време во вирален твит ја опиша нетрпеливоста на случаен минувач кон неговиот син со аутизам, вели дека првата борба е со самиот себе, да го прифатиш самиот, да го прифати семејството и да го прифати друштвото.
-Поради проблемот мојата сопруга не може да работи. Сведени сме на една работа. Мора да биде дома со детето. Тоа многу делува на родителот што е дома, бидејќи да си дома со проблемот 24 часа е многу тешка работа. На другиот родител му е тешко затоа што сите други обврски се на него, вели Мијалков.
Како што објаснува, државава има закон за инклузија, но тоа е илузија, бидејќи децата со посебни потреби многу ретко се вклучени во редовно училиште и опциите за нив се или да седат дома или да ги посетуваат специјализираните центри, кои сепак немаат улога на рехабилитација.
-Овој проблем не сум се надевал дека ќе го имам. За жал, статистички гледано, во годините што следат, речиси секое семејство ќе го почувствува, бидејќи стапката на раст на деца со посебни потреби е страшна. Аутизмот почнал со едно од илјада или десет илјади деца, сега е едно на 34 во светски рамки, изјави Мијалков.
Целиот разговор со Мијалков на 1 ТВ погледнете го во видеото.