Ана Симонова: Добредојдовте во Македонија – земјата каде што корупцијата не е исклучок, туку традиција.
Земјата во која законот е строг само за оние што немаат „човек“, а правдата се појавува само кога камерите се вклучени.
А ако сакате да видите како изгледа ова во пракса, дојдете во Кочани.
Град во кој сите знаат сè, но никој „ништо не видел“.
Град во кој функциите се наследуваат, тендерите чудесно ги добиваат истите луѓе, одговорноста секогаш исчезнува, а виновникот најчесто е „системот“ – тој невидлив лик што никогаш не оди во затвор.
Кај нас не се бара способност, туку припадност.
Не е важно што знаеш, туку кого познаваш.
Ако си чесен, ќе те наречат наивен.
Ако пријавиш неправилност, ќе станеш проблемот.
Ако молчиш, ќе бидеш „паметен“.
Во Македонија корупцијата одамна не е болест – таа е институција.
Таа седи во канцелариите, шета по ходниците, одлучува за вработувања, потпишува договори, гради, руши и одлучува кој ќе одговара … а најчесто – никој.
И додека граѓаните плаќаат даноци, некој друг ја наплаќа државата.
Додека младите си заминуваат, истите лица остануваат на истите фотелји и си честитаат за „успесите“.
Најголемата трагедија не е што има корупција.
Најголемата трагедија е што многумина почнаа да ја прифаќаат како нормална.
Кога неправдата ќе стане секојдневие, а молкот начин на преживување, тогаш не пропаѓа само системот – пропаѓа општеството.
Но, секоја империја изградена врз лаги, привилегии и недопирливост има рок на траење. Прашањето не е дали ќе дојде денот на одговорноста.
Прашањето е колку уште генерации ќе ја плаќаат цената на туѓата алчност.
Извор: Фејсбук