МОН постојано стихијно нешто „решава” без консултација со кадарот во текот на изработката на законите, концептите или постапките со учебниците, повеќе изгледа како да се мешаат непоканети, отколку што нешто спроведуваат, водат или владеат.
Марија Тодоровска
Разговаравме со професорката на Машинскиот факултет, Емилија Целакоска, за актуелните состојби и предизвици во образованието во период на чести и контроверзни промени во образовната политика.
Нова: Како гледате на актуелната образовна политика особено во контекст на нацрт-концепцијата за реформи во гимназиското образование посебно во делот што предизвика најмногу реакции: трансформацијата на хуманистичките науки како што е филозофијата од редовен во во изборен предмет и целосното отфрлање на етика и логика и што ни кажуваат овие најавени реформи за правецот во кој министерката Јаневска го води образованието?
Целакоска: Одговорив и јавно, и на електронската пошта на Бирото за развој на образованието, како што тогаш МОН сметаше дека забелешки на електронска пошта е „јавна дебата”.
Нова: Како го коментирате настапот на министерката Јаневска пред студентите на платото на УКИМ, кога дојдоа да оддадат почит на жртвите од Кочани?
Целакоска: Бидејќи не беше поканета од студентите, мислам дека нејзината постапка служеше за ставање на ознака на политизација врз настанот, со цел некаква диверзија за разбивање на единството на Универзитетското Студентско Собрание. Особено што стиховите на Ацо Шопов коишто избра да ги изложи добија многу негативен контекст на воздржување од изразување на болката. Студентскиот оброк остана во место и инфлацијата на цените на прехранбените производи го „изеде”, требаше да се зголеми најмалку на 200 денари.
Нова: Каков е односот на актуелната власт кон образованието, се наѕира ли јасна стратегија, визија?
Целакоска: Со оглед дека платформата 1198 е јавна, најавените новини од неа во образованието досега ги нема, имаше само обиди за дисконтинуитет на добрите пракси, на пример на образовната асистенција во основните училишта (ги отпушти сите асистенти, а потоа цел месец подоцна мораше сепак да отвори конкурс, со што 1 септември почна без образовни асистенти) и враќањето на ресурсните центри во статус на специјални основни училишта без соодветен закон за нив. Сепак, за поздрав е намерата за проширување на образовната асистенција во средното образование, но не смее да се дозволат „технолошки вишоци” од наставници и стручни соработници и би требало на стручните соработници – образовни асистенти да им се подобри статусот со трансформација на работниот однос, при што ќе ги имаат истите права и сигурност на работното место како останатите стручни соработници. Жалам што МОН постојано стихијно нешто „решава” без консултација со кадарот во текот на изработката на законите, концептите или постапките со учебниците, повеќе изгледа како да се мешаат непоканети, отколку што нешто спроведуваат, водат или владеат.