Четирите главни политички сили во трката се десничарска коалиција, централно-левичарска коалиција и двајца аутсајдери.

Десничарската коалиција ги обединува Браќата на Италија на Мелони, Лигата на Матео Салвини и Форца Италија на Силвио Берлускони.

Партијата на Мелони порано беше помал партнер на коалицијата на десниот центар. На претходните национални избори, во 2018 година, таа доби приближно 4 отсто одгласовите. Но, по 10 години на опозициските клупи, Браќата од Италија се посилни од било кога. Тие се гордеат дека се единствените што останаа надвор од сите коалициски влади што владееја со Италија за време на претходниот мандат – вклучувајќи ја и онаа предводена од  актуелниот премиер Драги.

Предлозите на екстремната десница на Мелони вклучуваат запирање на миграциските текови со она што таа го нарекува „поморска блокада“ во Медитеранот.

Лигата на Матео Салвини има слична програма и затоа тој постојано губи гласачи од Мелони. Поранешниот премиер Силвио Берлускони, кој има 85 години, ја предводи централно-десничарската Форца Италија, која сега е убедливо најмалата партија во десничарскиот сојуз.

Главната партија на коалицијата на левиот центар е Демократската партија на Енрико Лета. Лета, кој веќе беше премиер на Италија помеѓу 2013 и 2014 година, се залага за социјалдемократска и про-ЕУ агенда. Тој неодамна доби поддршка од германскиот канцелар Олаф Шолц. Коалицијата на левиот центар вклучува и мали партии како либералната Повеќе Европа (+Европа), италијанската левица (Sinistra Italiana), Зелените и Граѓанската посветеност (Impegno Civico), мало движење основано од министерот за надворешни работи.

Анти-естаблишментот Движење 5 ѕвезди на Џузепе Конте е само во трката наместо дел од сојуз. Конте, кој беше премиер на Италија непосредно пред Драги, се залага за прогресивна агенда која вклучува воспоставување минимална сатница и зајакнување на мерките за социјална помош.

Во центарот на политичкиот спектар стои таканаречениот „трет пол“, центристичка група предводена од поранешниот премиер Матео Ренци и европратеникот Карло Календа, кој беше министер за индустрија и постојан претставник на Италија во ЕУ кога Ренци беше на власт. Либералните лидери на третиот пол велат дека сакаат да продолжат да работат на она што тие го нарекуваат „агенда на Драги“.

Кој би можел да победи?

Десничарската коалиција е фаворитската групација за преземање на власта, според анкетите објавени овој месец. Италијанската десница би можела да добие дури 45 отсто од гласовите, додека Лигата и Форца Италија би можеле да постигнат 13 односно 7 проценти. Доколку се потврдат овие бројки, десничарската влада би можела да смета на мнозинство, со 250 пратеници во Домот на пратеници (од 400) и 126 сенатори (од 200).

Доколку победи италијанската десница, а Браќата од Италија постигнат најдобар резултат, Мелони ќе биде кандидат на коалицијата за премиер, како што е одлучено во предизборниот договор меѓу Браќата на Италија, Лигата и Форца Италија.

Демократската партија во анкетите имаше околу 22 отсто. Ако анкетите се точни, нејзината единствена шанса да дојде на власт би била како дел од хипотетички широк сојуз, кој ќе ја надмине сегашната централно-левичарска коалиција.

Движењето 5 ѕвезди на Конте, кое е особено популарно на југот, на анкетите имаше  13 отсто, но аналитичарите велат дека може да има подобри резултати од очекуваното. Третиот пол би можел да добие 7 отсто од гласовите.

Во Брисел не го кријат разочарувањето доколку владата ја формира десничарскиот блок. Претседателката на ЕК, Урсула вон дер Лајен отворено ја критикуваше политиката на Мелони поради што десничарите ја обвинија ЕК дека се меша во изборниот процес.

Првичните резултати од денешното гласање ќе бидат објавени во 23.00 веднаш по затворање на избирачките места. (Б.Ј.)