Економијата често е еден од клучните фактори на политичките промени. Кога стандардот на граѓаните дури и во демократските општества почнува да се влошува, поддршката за владејачките партии обично почнува да опаѓа, а политичката сцена станува нестабилна.
Иако на прв поглед не изгледа дека инфлацијата е клучниот фактор за протестите кои ги започнаа студентите во Србија, а подоцна им се приклучија и граѓаните, таа е во нивниот корен. Многу граѓани се чувствуваат несигурни и незадоволни не само од политички причини, туку и од економската состојба која го отежнува секојдневниот живот.
Економијата често е еден од клучните фактори на политичките промени. Кога стандардот на граѓаните дури и во демократските општества почнува да се влошува, поддршката за владејачките партии обично почнува да опаѓа, а политичката сцена станува нестабилна. Овој модел беше јасно забележан за време на Големата депресија (1929-1933), која политички не беше преживеана од речиси сите влади од тоа време во светот, пишува Демостат.
Можеме да направиме паралела со денешните настани низ светот. По пандемијата и од почетокот на војната во Украина, светот се соочува со висока инфлација и влошување на животниот стандард на граѓаните.
Како последица на ваквата состојба, многу партии од власта губат на избори, а незадоволството на граѓаните предизвикува општествени потреси.
Во Германија, економската криза доведе до зголемување на невработеноста на над 30 проценти, што создаде плодна почва за политички екстремизам и доаѓање на Хитлер и нацистите на власт. Во Велика Британија, депресијата предизвика зголемување на сиромаштијата и невработеноста, што доведе до промени во владата и економската политика.
Лабуристите (Мекдоналд) беа заменети со конзервативците (Болдвин, а подоцна и Чембрлен). Тешки последици претрпеа и Франција, Италија и другите европски земји, вклучително и Балканот, што доведе до политички промени и пораст на популизмот, но и до зајакнување на екстремизмот.