Само што помисливме дека летово и пеколните температури кои на сите ни задаваат по малку главоболки, ќе ги поминеме без страотни глетки на домашен терен, како оние од пожарите во Италија, Грција, Турција, или од крајниот руски исток, САД и Канада, апокалиптичните сцени се појавија и кај нас. Се случи Кочани, огнената стихија сосема тивко и со неверојатна брзина, како крадец се доближи до семејните домови.

Додека мнозинството граѓани сеуште го празнуваа Илинден, единиците на армијата и на противпожарните служби како и на ЦУК, ДЗС и други институции се интегрираа и заеднички координирано се спротивставија на огнот кој беше со потенцијал да проголта се пред себе. Се мобилизираа и граѓаните кои го извадоа на мегдан целокупниот земјоделски ,,арсенал“ од лопати, вили и мотики до црева за наводнување ,и се друго со што можеше да се попречи линијата на огнот. Беше прекината државната церемонија на Мечкин Камен од каде неколку членови на владата заедно со премиерот Заев го напуштија Крушево и се упатија кон Кочани.

Сето ова покажа дека системот функционира дека Македонија добро се справи со огнената закана и дека добро се снаоѓа во криза. Но, најголемата придобивка сепак, е отсуството на жртви, за среќа не се дозволи развој на ситуацијата и нејзино излегување од колосек , после кое денеска броењето на смртни случаи ќе беше неизбежно. Мал беше и бројот на граѓани кои поради вдишување на чад побараа или беа однесени во здравствените домови, па потоа пуштени дома. Речиси сите здравствени установи во и околу Кочани беа подготвени за најстрашниот можен развој на состојбата но, до тоа сепак не дојде. Луѓето кои директно му се спротивставија на огнот стручно и професионално пристапија на терен и веќе во доцните вчерашни часови, беше скротена и победена огнената стихија околу Кочани, која за момент наликуваше на Библиските Содома и Гомора.

Институциите, државните и владините, односно нивните претставници, побараа помош од соседните и од други земји од странство. И помошта, како што видовме попладнево, почна да пристигнува прво од Србија која ни испорача 4 хеликоптери , а тука е и помошта од Грција, Бугарија, Словенија..

Во вакви ситуации никој не може сам. Солидарноста, принципот на кој толку многу повикува и ЕУ, НАТО и целиот развиен свет, мора и треба да функционира 24/7. Тоа се потврди и сега врз нашето искуство, исто како што и ние сме го примениле принципот на солидарност во елементарни непогоди кај другите земји. Време е и да се научи по нешто од ваквите ситуации, исто како што велат лекарите дека болката понекогаш е најдобриот пријател на човекот. Некогаш и ситуациите ни отвораат перспектива за градење нови искуства, како да се снајдеме во моменти како овој,кога леталата специјализирани за гасење пожари се приземјени.Оваа криза не потсети на институционалните капацитети, немање на канадери и колку е тоа многу важно , зашто ако беше поголем пожарот (патем сеуште има опсност) , нема да може да се одговори на предизвикот. И тука уште еднаш се потврди величината на човечкиот фактор, без него ништо, ова секако го наведуваме без обид да ја релативизираме потребата леталата и пропратната механизација да се постојано на готовс, или да се вработат поголем број пожарникари или да се располага со најсовремени средства за овие елементарни непогоди.

Но, ајде прво да го угасиме огнот што ни ги „јаде“ шумите и полињата, а потоа да го „палиме“ огнот, таков, што на ниту една влада нема да и овозможи  комодитет кога ќе се најде во негова близина.

Мирјана Трпческа