Лени Фрчкоска: Фотографија направена некаде во њујоршкото метро. Сама по себе зборува повеќе од било кој мој обид да објаснам зошто ме импресионира еден наводно радикален, но всушност секојдневен, мирен мултикултурализам и различност на религиските, сексуалните и родови преференци.
Скоро една раздрагана различност која едноставно постои, не провоцира, нема зошто и кого да провоцира.
Секако клучен останува односот кон различното во јавната сфера. Чувството дека јавноста му припаѓа и на Другиот. Дека Градот му/ѝ припаѓа и на Другиот. Градот е дом за сите и неговите жители чувствуваат дека единственото кое мора да остане во нивните четири ѕида е нивната евентуална нелагода.
Во јуни Скопје има шанси.
Изложби, предавања, перформанси…некој фин подиум потоа. Настани кои му нудат знаење, енергија и профил на вистински град. Потоа во наредните спори летни месеци тоа некако стишува, останува да резонира во нашите глави.
Секоја Парада на гордоста, а особно оваа следнава сабота, ја изодувам со чувство на некоја благодарност. Програмска основа е јасна. И приоритетот останува да се реосвојува јавноста, битката против експлицитните и суптилните форми на насилство и дискурс на исклучување, зазор и срам. И вина. Сето тоа. Да стане видливо, да се искаже на лицата на актерите.
Парадата оваа годинава е дополнително важна во кoнтекстот на напад и назадување на дискурсот на индивидуални и групни права, дивеење на паланечкиот патријархат и традиционализам (од измените на законите во образованието до реториката врзана со секојдневниот живот и различните животни стилови)
Но, имам и една лична позадина.
Моето искуство на опуштеност и некаква заштитеност кога комуницирам со пријателите во квир круговите. Во таквите пријателства низ годиниве – испоседнати по троседи, тераси, плажи, подиуми, низ илјадници разговори почувствувавме дека сме на истата страна во ист меур. И дека ни е добро. Дека така може да се поднесе бесмислата и окружението кое е на пат да стане мошне грдо.
Оној момент кога ќе почувствувате дека традиционалните форми на припадност (камуфлирани со прстени, торти, наводно спонтани просидби споделени по портали и некакви фрази како „ја славиме љубовта“ (која пак е обично тивка и сокриена меѓу редовите и во некажаните зборови, во премолченото помеѓу воздишките) ви треба смеењето со ближните по вредности, љубов и сарказам. Но и дистанца од сето хетеронормативистички исправно.
Постепено, едни покрај други, чувствувате дека двојката која се случува подоцна (ако воопшто некогаш и се случи) а дошла децении откако пријателствата поминале низ серија искушенија не може да стане приоритетна пред пријателите кои ви ја крепеле душата.
Извор: Либертас.мк