Циничното отфрлање на предлогот за прекин на огнот од страна на Кремљ открива сè поголем јаз помеѓу проектираната доминација во главата на Путин и вистинската слабост на Русија. Москва се повлече во империјални фантазии, дезинформации и геополитичка уцена. Повторно
Џабир Дерала
Брзиот одговор на Владимир Путин, испорачан на 4 јуни 2026 година, веднаш по Отвореното писмо на претседателот на Украина, Володимир Зеленски, ги потврдува претходните оценки – Кремљ не само што погрешно го разбира концептот на мирот. Тој активно го користи како оружје.
Наместо да се занимава со суштината на отвореното писмо, Москва се врати на својот стандарден прирачник за дезинформации. Кремљ проектираше тешко фабрикувана фасада на апсолутна контрола, постави невозможни предуслови и, сосема очекувано, се обиде да ја негира геополитичката предност на Кијив.
За време на медиумската сесија на Меѓународниот економски форум во Санкт Петербург, одржана само неколку часа откако украински беспилотни летала погодија нафтен терминал во близина на местото на настанот, Путин и неговиот апаратус испорачаа длабоко цинично и потценувачко отфрлање на мировната понуда од Зеленски.
Путин изјави дека Русија останува отворена за договорено решение, но изрично го услови ова со компромиси кои наводно биле дискутирани со американскиот претседател Доналд Трамп за време на средбата во Енкориџ, Алјаска, во август 2025 година. Целосно заобиколувајќи го Кијив, тој изрази потсмешлива „надеж дека и украинската страна ќе се согласи на нив“.
Врзувајќи ја целата своја преговарачка позиција за билатералната рамка наводно воспоставена со Вашингтон, Путин намерно се обидува да ја избрише Украина од равенката. Ова го зајакнува основниот руски дезинформациски наратив дека Украина е само „прокси“ и дека вистинските преговори мора да се одвиваат исклучиво помеѓу „големите сили“. Тоа е директно, пресметано отфрлање на тврдењето на Зеленски дека „линијата на фронтот денес е линијата од која мора да започне дипломатијата“.
Путин категорично ја отфрли понудата на Зеленски за целосен прекин на огнот на фронтот за време на преговорите. Тврдејќи дека е подобро „целосно да се запре војната, отколку да се постигне прекин на огнот“, тој постави класична реторичка стапица. Тој го условува крајот на конфликтот со тоа Украина однапред да ги прифати максималистичките руски барања, без никакво запирање на насилството за да се изгради меѓусебна доверба. Ова ѝ овозможува на Москва да се позиционира како „подготвена за мировен договор“ за домашна и меѓународна употреба, истовремено осигурувајќи се дека предусловите се толку драконски што продолжувањето на крвопролевањето е загарантирано.
За да проектира доминација, Путин тврдеше дека руските сили напредуваат долж целата линија на контакт, нагласувајќи целосна контрола врз регионот Луганск, 85% од Донецк и 80% од Запорижја. Надополнувајќи го овој дипломатски потсмев, портпаролот на Кремљ, Дмитриј Песков, возврати дека ако Зеленски сака да води преговори, „може да дојде во Москва и да го стори тоа“. Понатаму, Путин ги отфрли европските нации како потенцијални медијатори, тврдејќи дека нивната воена и финансиска помош за Украина ја дисквалификува нивната неутралност.
Оптиката на одговорот на Путин насилно се судира со реалноста. Додека Кремљ го искористи СПИЕФ за да претстави наратив за безгранична економска отпорност и воен триумф, самиот форум беше отворен под сенката на густ црн чад од напад на украински дрон. Одбивањето прекин на огнот додека вашиот сопствен репрезентативен економски настан бара зголемена воздушна одбрана, го нагласува сè поголемиот, непремостлив јаз помеѓу проектираната сила на Кремљ и вистинската ранливост на руската држава. Тоа разоткрива еден длабоко пореметен пристап кон реалноста.
Сето ова говори за актер кој во суштина не е заинтересиран за праведен и траен мир. Тоа е пресметано продолжување на манипулативни тактики дизајнирани да изнудат украинска капитулација.
На крајот, реакцијата на Путин укажува дека стратешката пресметка на Кремљ не е поместена ниту за сантиметар. Очигледно е, уште еднаш, дека Путинова Русија продолжува целосно да се потпира на манипулација, дезинформации и геополитичка уцена, надевајќи се на замор на меѓународната заедница во обид да обезбеди победа што не може да ја постигне на бојното поле. Тој покажува нула подготвеност за вистински дипломатски ангажман заснован на меѓународното право или меѓусебната безбедност.
За оние кои ја разбираат механиката на руското управување со државата, овие тактики не нудат никакви изненадувања. Тие само ги потврдуваат обрасците на кои сме сведоци со децении. На крајот, додека Отвореното писмо на Зеленски стои како историски тестамент за проактивна дипломатија во служба на праведен мир, циничниот одговор на Путин ќе остане запаметен како уште еден срамен доказ во бескрајниот регистар на империјална делузија, системска манипулација и длабоко вткаен насилен начин на размислување.
Текстот е сопственост на CIVIL Today