Новата година, ние жителите на Скопје, ја дочекуваме во поинакви услови од другите граѓани од нашата земја и светот. Нашите радости ќе бидат обземени и со тага, но истовремено со длабока верба дека утрешнината е пред нас, дека визијата денес ќе биде утрешна стварност и дека секој од нас, вградувајќи се во големото дело што се вика Ново Скопје, ќе ја најде смислата на своето денешно егзистирање.
Благој Попов
“Во 5 и 17 минути, на 26 јули 1963 година подземна стихија го запра животот, цутењето и утрешнината на нашето многу сакано Скопје, главен град на Социјалистичка Република Македонија.
Билансот на 26-то јулската катастрофа е страотно тежок. Околу 10.000 жители на Скопје се најдоа под урнатините на градот. Од нив 1.070 души за секогаш ги изгубија своите животи. Повеќе од 5.000 лица полесно и потешко се ранети, а од нив повеќе стотини ќе останат тешки инвалиди. Четири петини од зградите за живеење и јавните објекти земјотресот ги разурна или тешко оштети. Практично 200.000 жители останаа без покрив над главите, додека близу половина од нивната покуќнина е уништена. Голем број стопански објекти беа исфрлени од производство, но со извонредни напори на работните колективи и помошта на заедницата набргу ги продолжија прекинатите текови. Школите и универзитетот, урнати или онеспособени за работа, пострадаа заедно со сите културни споменици. Го снема и најголемиот спомен на минатото – тврдината Кале. Подмолните сили на стихијата привремено го запреа животот на овој град и оставија пустош скапа близу 500 милијарда динари.
Но истовремено спротиставување на таа уништувачка сила го отвори и неизмерното величие на човекот и човечките самопрегори. На затемнетите скопски хоризонти, на распаќето на човечкото живеење, неговата негација, продолжи пулсирањето на неуштивите сокови на поарната утрешнина. Низ тагата за изгубените човечки животи и неизмирливата материјална и културна штета високо се издига вербата дека во нерамнините на вечното движење дваесет и шесто јулското Скопје ќе остане најскапиот бисер.
На крај сме на тешка година што ќе ја паметиме по извонредните тешкотии и лишувања на жителите на толку саканото Скопје и по извонредниот стоицизам и решеност да останат овде, да живеат и да го обноват својот разрушен град.
Во совладувањето на тие тешкотии не останавме сами. Со нас беше целата социјалистичка заедница. Со нас беше целиот свет. На Скопје во прв ред му пружија помош припадниците на Југословенската народна армија. Во Скопје престојуваа повеќе од 120 стопански и други организации со преку 20.000 запослени и околу 15.000 моторни возила и огромна друга механизација и заедно со сите нас ја водеа и ја водат битката на обнова на Скопје. Како резултат од тоа морничаво и величенствено секојдневие на човечката солидарност се отргнуваат луѓето од преградките на неизвесностите, на студовите и зимата, сместувајќи се било во своите санирани станови или во новоградските монтажни населби. По таков начин заканувачките студени денови ги дочекавме со исчезнати шаторски и други провизорни населби.
Низ тие напори, низ потта на градителите, дојдени од сите краишта на Југословенската социјалистичка федерација се манифестира најдрагоценото човечко својство – хуманизмот изразен во несебичните напори, пожртвуваноста и невидените лишувања. Сето тоа беше поткрепено и со забележливата меѓународна солидарност, изразена или низ материјално учество, или директно преку своите напори и помош од околу 80 земји во светот. Оваа карактеристика, заедно со извонредните материјални остварувања, го сочинуваат комлексот на феноменот Скопје. Отаде решеноста на жителите на Скопје да останат да живеат и работат во урнатиот град, помагани од несебичните напори на сите југословенски напори, што резултира од непреслушливите корени на братството и едниството, како и солидарноста на народите од светот.
По пет месеци од она морничаво утро, кога страотната стихија во своите урнувачки мигови направи невидена пустош, Скопје веќе живее, спротиставувајќи се на стихијата која се обиде да го уништи животот и попречи цутењето и утрешнината на овој град на гордиот Вардар.
Новата година, ние жителите на Скопје, ја дочекуваме во поинакви услови од другите граѓани од нашата земја и светот. Нашите радости ќе бидат обземени и со тага, но истовремено со длабока верба дека утрешнината е пред нас, дека визијата денес ќе биде утрешна стварност и дека секој од нас, вградувајќи се во големото дело што се вика Ново Скопје, ќе ја најде смислата на своето денешно егзистирање. Со тие и такви напори навлеговме во новата 1964 година, година на нови напори и самопрегори во совладувањето на престојните тешкотии по нерамните патишта на обновата и изградбата на нашиот толку сакан град.”
Благој Попов, претседател на Градското собраните 1963 г.