Додека Русите се подготвуваат да му дадат на претседателот уште еден шестгодишен мандат оваа недела, поранешен ривал на Путин, од кандидат на протести стана гротескен воен јастреб.
Пред два изборни циклуси, во 2012 година, Сергеј Миронов гласно ја играше улогата на опозиција на владејачката партија во Русија, носејќи ја белата лента на протестното движење во Државната Дума и тврдејќи дека неговата трка против Владимир Путин е „сериозна“.
Дури и најави дека, ако стане претседател, ќе го назначи сега починатиот опозициски лидер Алексеј Навални за шеф на сметководствената комора на Русија како антикорупциска мерка.
Денес,како што пренесува Гардијан, Миронов е гласен, речиси очајно гласен – поттикнувач на војната во Украина.
Откако Кремљ ја започна својата целосна инвазија врз Украина пред две години, тој ги обиколи окупираните територии, позираше со чекан од паравоената група Вагнер и наводно однел двегодишно исчезнато дете од Украина на посвојување и го сменило нејзиното име, што тој подоцна го оспори.
Марионетските кандидати и џебните опозициски партии долго време играа улога на изборите во Русија, дел од лажната демократија што ќе го прикаже своето најголемо шоу оваа недела додека земјата оди на избори за да го избере Путин за уште еден шестгодишен мандат.
Но, трансформацијата на Миронов во еден од најгротескните воени јастреби во земјата изненади дури и некои од неговите поранешни пријатели и соработници – тежок подвиг во руската политика, каде што цинизмот е широко распространет.
„Го сметав за пристојна личност пред војната“, рече Алексеј Лушников, публицист и ТВ водител, кој редовно го интервјуираше Миронов и последен пат се сретна со него во 2021 година. Тоа е само луд хорор. Немам зборови да го разберам Миронов денес. Не го прифаќам, не го разбирам, го отфрлам.
„Тој можеше да седи некаде мирно, да ѝ даде контрола на неговата партија [Праведна Русија – за вистината], некаде да стане амбасадор“, рече Лушников. „Тој не го направи тоа“.
Предходно, во декември 2023 година, Миронов, како што пренесува Њузвик, во објава на X се чинеше дека ја слави заканата на Мадуро, сојузникот на Путин, за заземање регион на Гвајана и ги сугерираше анексиите на Тексас и Алјаска.
„Дали сакавте нов светски поредок? Примете го и потпишете го за него. Венецуела анектираше 24-та држава, Гвајана-Есекибо“, напиша рускиот пратеник, без да ги спомене сопствените анексии на Москва, кои го вклучуваат Крим и четири региони на Украина.
„Ова се случува токму под носот на некогаш големиот хегемон на САД. Останува само Мексико да го врати Тексас“, напиша Миронов, алудирајќи на историјата на државата контролирана од Мексико до 1836 година, кога стана независна, пред да се приклучи на САД во 1845 година.
Миронов, исто така напиша: „Време е Американците да размислуваат за својата иднина. А исто така и за Алјаска“, која беше дел од руската империја пред да биде купена од САД во 1867 година за 7,2 милиони долари.
Промена на ставот Миронов сега искажува и кон Алексеј Навални, откако на Х обвинува дека неговата смрт е од корист за руските непријатели.
Смртта на Навални е од корист за руските непријатели. Тој почина веднаш откако претседателот Путин го покажа патот кон мирот во Украина. Треба темелно да го истражиме случајот и да преземеме мерки за да го одбиеме претстојниот информативен напад од Западот кој стои зад ова!, напиша Миронов.
Додека Путин бара нов претседателски мандат што ќе доведе до неговата трета деценија на власт, неговиот изборен систем е поддржан од политичка елита вешта во управувањето со променливите политички ветришта. Оние кои го познаваат Миронов го опишуваат како „идеален политички преживувач’, кој се обидел да ги „фати“ политичките трендови во своја корист.
„Тој секогаш бил малку играч во животот“, рече Јарослав, неговиот син од првиот брак (Миронов се прежени по четврти пат во 2022 година). „Тој е личност која не мисли дека постојат никакви правила и каква и да е предност што ќе успее да ја добие за себе е точна“.
„Тој е опортунист“, споредувајќи го неговиот татко со други истакнати соработници на Путин, како што се поранешниот претседател Дмитриј Медведев или првиот човек на енергетската компанија Роснефт, Игор Сечин. „Тоа е тимот што се формираше [околу Путин] кон крајот на 1990-тите и почетокот на 2000-тите, кога сè беше нејасно и имаше големи ризици – секој што не беше подготвен да ризикува немаше да заврши меѓу нив, додава Јарослав.
Конкуренцијата на Путин на изборите водени на сцена, на која тој секогаш победува, или згаснува од политиката или се враќа во неговата прегратка.
Ксенија Собчак, ќерката на политичкиот ментор на Путин, Анатолиј Собчак, се кандидираше против Путин во 2018 година во она што нашироко се сметаше за спојлер кампања наменета да привлече либерални гласачи. Но, минатата недела таа, заедно со други популарни блогери, во неодамнешниот говор ги пофали „економските реформи“ на Путин во даночниот законик на Русија, велејќи дека „разбрала дека нè очекуваат позитивни промени“.
Оттогаш од политиката исчезна и олигархот Михаил Прохоров, кој го предизвика Путин во 2012 година во она што исто така се сметаше за спојлер кампања и освои речиси 8 отсто од гласовите.
Кремљ оваа година ги отстрани антивоените кандидати како Борис Надеждин, иако тој ги собра потребните 100.000 потписи од руските граѓани кои чекаа во редици на ниски температури за да ги додадат своите потписи за поддршка на неговата кандидатурата како противкандидат на Путин на претседателските избори во Русија, оставајќи ги само оние одобрени од тимот на кустосот за домашна политика, Сергеј Кириенко.
Драган Мишев / Цивил Медиа