Можеби ке се согласите со мене дека она што најмногу сите нé нервира кај Европската унија е нејзината бавност. И нејзиниот комплексен систем на одлучување. Но овој пат оваа европска маана за Македонија може да биде позитивна и добредојдена.
Да направиме споредба со огромен танкер кој тргнал на пат преку океанот. За да може да ја смени насоката, на танкерот му е потребно многу време. Европската унија e голем танкер.
Кога таа ќе донесе една одлука, од неа тешко, многу тешко се откажува. Секоја одлука мора да мине низ повеќе процедури и што е најважно, низ зелено светло на 28 различни влади на земјите членки. Токму таа бавност е во овој момент голем адут за Македонија.
Сите сме сведоци на фактот дека европската препорака полека си заминува и не напушта. Соочена со македонскиот недостиг на демократија и залезот на правната држава. Излезниот пат на препораката почна со политичката криза. Потоа на сцената стапи лошата примена на договорот од Пржино.
И сега излезната врата ширум ја отвори Ѓорге Иванов со аболицијата. Европа чека Иванов да ја затвори оваа врата. Неговиот последен обид со повлекување на аболицијата за 22 лица не е убедлив.
Или како што рече Јоханес Хан, ова не е доволно. Ако Македонија вака продолжи, препораката дефинитивно ќе не напушти во октомври при следниот извештај на Комисијата.
Но, . На европскиот танкер ќе му треба многу време за да го смени правецот. И уште повеќе време за да направи преседан со одземање на веќе дадена препорака. Повеќедецениската европска историја не памети ваков настан.
Сепак, тоа нема да се случи само од себе. Ќе мораме навистина да излеземе од политичката криза. Но не со финтите на Иванов, туку со вистинска примена на договорот од Пржино и со вистинска правда за секој кој се огрешил од законот.
Ние ќе знаеме дека политичката криза завршила оној ден кога повторно ќе почнеме да се секираме за спорот со името. Во овој момент само оние кои не разбрале за што станува збор мислат дека решавање на спорот може да ги реши нашите натрупани проблеми.