Како раководител на Рускиот фонд за директни инвестиции и човек од деловниот свет, Дмитриев стана клучна фигура во разговорите со администрацијата на Трамп, а нацрт-планот за мир што произлезе од неговите средби со специјалниот американски пратеник Стив Виткоф предизвика бројни реакции, пишува Би-Би-Си.
Нацрт-планот за мир, создаден по тридневната средба меѓу Дмитриев и Виткоф во Мајами, содржи предлози што многумина ги сметаат за копија на желбите на Владимир Путин.
Од Украина се бара да отстапи територија што моментално е под нејзина контрола и значително да ја намали својата војска. Иако тимот на Кирил Дмитриев одби да коментира за деталите, украинскиот претседател Володимир Зеленски беше претпазлив кога рече дека секој договор мора да обезбеди „достоинствен мир, со услови што ја почитуваат нашата независност и суверенитет“.
За разлика од многумина во Москва, специјалниот пратеник на Путин добро ја познава модерна Украина. Тој пораснал во Киев, а еден од неговите пријатели тврди дека како 15-годишник дури учествувал во продемократски протести во пресрет на распадот на Советскиот Сојуз.
Токму оваа запознаеност со американскиот и украинскиот менталитет го прави ретко откритие во руската дипломатија. Неговата соработка со неговиот американски колега, Стив Виткоф, стана константа од почетокот на вториот мандат на Трамп. „Сигурни сме дека сме на патот кон мирот, а како миротворци мора да го постигнеме“, рече Дмитриев на конференција во Саудиска Арабија кон крајот на октомври.
Двајцата пратеници првпат се сретнаа во февруари 2025 година, кога Дмитриев помогна во ослободувањето на американски наставник од руски затвор.
„Има еден господин од Русија, неговото име е Кирил, и тој имаше многу врска со ова. Тој беше клучен преговарач кој го премости јазот меѓу двете страни“, им рече Виткоф на новинарите во тоа време. Неколку дена подоцна, двајцата присуствуваа на состанок во Саудиска Арабија, кој го означи крајот на дипломатската изолација на Русија од Западот.
Но, директниот пристап до претставниците на Трамп не беше секогаш успешен. Кога Трамп воведе санкции врз две од најголемите руски нафтени компании минатиот месец, американскиот министер за финансии Скот Бесент го нарече „руски пропагандист“ затоа што сугерираше дека потегот ќе доведе до повисоки цени на горивата во САД.
Дмитриев, за разлика од поголемиот дел од придружбата на Путин, се чувствува удобно во американските телевизиски студија, каде што вешто ги фали дипломатските вештини на Трамп, додека ја пренесува наративата на Кремљ на западната публика.
„Јас не сум војник… но ставот на руската војска е дека тие таргетираат само воени цели“, изјави тој неодамна за CNN, само неколку дена по бомбардирањето на градинка во Харков, додавајќи: „Јас само работам на дијалог и се осигурувам дека конфликтот ќе заврши што е можно поскоро“.
Иако Виткоф го цени, уште во 2022 година, за време на администрацијата на Бајден, Министерството за финансии на САД го нарече „познат сојузник на Путин“ и го санкционираше Рускиот фонд за директни инвестиции (RDIF), со кој тој управува од 2011 година. „Иако официјално е државен инвестициски фонд, RDIF се смета за таен фонд на претседателот Владимир Путин и симбол на пошироката руска клептократија“, се вели во соопштението.
Неговиот став за тој период е јасен: тој тврди дека под Бајден немало обид да се разбере руската позиција, додека тимот на Трамп „ја запре Третата светска војна“. Неговите врски со врвните функционери се дополнително зајакнати преку неговата сопруга, ТВ-водителката Наталија Попова, која е пријателка и колешка на ќерката на Путин, Катерина Тихонова.
Неговиот подем во Москва е во остра спротивност со неговото детство во Киев, каде што пораснал како син на двајца научници. Неговиот татко е познат клеточен биолог, а неговата мајка генетичарка. Токму ова научно наследство можеби го охрабрило да го користи државниот фонд за финансирање на руската вакцина против Ковид, Спутник V. Иако се верува дека го запознал Путин во 2000 година, тој не секогаш се согласувал со неговите ставови.
Додека Путин го нарече распадот на СССР „најголемата геополитичка катастрофа на векот“, Дмитриев протестираше против советскиот режим како тинејџер. За време на неговата програма за размена во Соединетите Држави во 1990 година, тој дури и го нагласи украинскиот национален идентитет, велејќи дека „Украина имала долга историја како независна нација пред да стане дел од Руската империја“.
По дипломирањето со МБА на Харвард, тој работел за МекКинзи и Руско-американскиот инвестициски фонд, пред да се врати во Русија во 2011 година за да го предводи RDIF. Со текот на годините, неговите ставови се менуваа – од критикување на репресиите на Путин врз олигарсите до предупредување дека Украина се соочува со „економски холодомор“ ако се изолира од Русија.
Покрај дипломатијата, Дмитриев е познат и по амбициозни комерцијални предлози, како што се заеднички енергетски проекти на Арктикот, партнерства со американски компании, па дури и нудење „мала нуклеарна централа за мисија на Марс“ на Илон Маск и железнички тунел „Путин-Трамп“ под Беринговиот Проток.
Додека неговиот углед расте во Русија, тој нагло падна во неговата родна Украина, каде што му се воведени санкции за наводни злосторства против Украина и Украинците.