Поаѓајќи од една вирална објава на социјалните мрежи сè до гласните повици на глобалната политичка и општествена сцена, со години гласно се бара повлекување на рускиот агресор, правда за жртвите и крај за политиките на додворување.
Џабир Дерала
Престанете да ѝ кажувате на Украина да се откаже од земја. Кажете ѝ на Русија да ја врати, стои во објава на социјалните мрежи што стана вирална во деновите пред премногу надуениот состанок меѓу претседателот на САД Доналд Трамп и рускиот диктатор и воен злосторник Владимир Владимирович Путин.
Ја споделив затоа што е повеќе од духовита и ефектна морална оценка. Тоа е кондензирана, логична и веродостојна позиција — единствено можното решение за постигнување праведен и траен мир во Украина, заснован на демократски вредности и правда. Од Кијив до Берлин, од Варшава до Париз, лидери, мислители и гласови од граѓанското општество ја повторуваат истата вистина: мирот мора да се темели на целосно повлекување на руските трупи, правда за воените злосторства и репарации за уништувањето што го предизвикаа. Сѐ помалку од тоа е предавство на Украина и подривање на темелите на меѓународното право. Ова сум го повторил стотици пати во мои говори, подкасти и текстови.
По три и пол години целосна војна, Путин не постигна ниту победа, ниту легитимитет. Не успеа да го заземе Кијив, не успеа да ја собори владата, и доживеа катастрофален неуспех во обидот да ја скрши украинската волја за слобода и независност. Неговата геноцидна војна — со колони тенкови, роеви дронови и дожд од ракети и бомби врз цивили — само ја зацврсти невидената единственост кај Украинците. Русија е заглавена во исцрпувачки конфликт со огромни воени загуби, вложува огромни ресурси без резултат и го изгуби кредибилитетот. На светската сцена, Москва е сѐ поизолирана. Обидите за вооружување на енергијата, извртувањето на реалноста и фактите и обидите со економска присила да постигне предност – пропаднаа пред обединетата меѓународна солидарност.
А во Вашингтон, претседателот Трамп го започна својот втор мандат со обидите на Путин да му ги подари битките што тој веќе ги изгуби на бојното поле. Во мојот мартовски подкаст Путиновите губитнички карти: Митот за руската моќ и џокерот на Трамп, и во многу други текстови и подкасти, реков дека Путин никогаш не држел победнички карти, а митот за неговата сила отсекогаш бил илузија. Трамп му ги подава асовите под маса. Со тоа ја поткопува западната решеност и испраќа опасна порака до секој агресор: употреби сила и границите ќе се замаглат – во секоја смисла. Реалполитика? Тешко. Ова е капитулација маскирана како дипломатија.
Војната на Русија против Украина е мрачен каталог на злосторства: масовни убиства, намерно уништување на цивилната инфраструктура, систематска тортура, срамнување цели градови и киднапирање на повеќе од 20.000 украински деца. Овие злосторства не се случајни воени или колатерални штети; тие се самиот план — намерна, пресметана суштина на стратегија кована во одаите на Кремљ и култивирана низ руското општество со години. Стратегија која дехуманизира и демонизира цела нација, подготвувајќи терен за нејзино бришење. Затоа светот не смее да си дозволи уште еден ден колебање — секое паузирање и отстапување пред потребата за максимален и координиран притисок е уште еден ден во кој московската машинерија на теророт одзема животи и збришува цели заедници од картата.
Глобалната осуда мора да биде проследена со глобално дејство. Да повториме и утврдиме засекогаш: тоа значи постојан, обединет политички, економски и правен притисок сѐ додека последниот руски војник не ја напушти Украина; додека не се вратат сите киднапирани деца; и додека не се обезбеди правда за секоја жртва на воени злосторства — од масовните гробници во Буча до разурнатите домови во Мариупол. Сѐ помалку од тоа е отворена врата за нова војна, нова инвазија, нова генерација жртви.
Поддршката за Украина не е милосрдие. Тоа е инвестиција во стабилноста и безбедноста на евроатлантската заедница. Уставот на Украина го вградува патот кон целосно ослободување, суверенитет и евроатлантска интеграција — волјата и неотуѓивото право на нејзиниот народ. Нашата поддршка мора да биде соодветна на таа амбиција: оружје, ресурси и политички гаранции сѐ додека Украина не биде целосна и цврсто закотвена во ЕУ и НАТО.
Примирјето може да го запре непосредното убивање, но мирот нема да дојде преку отстапки или умилкување на агресорот. Замрзнатиот конфликт не е мир — тоа е пауза што Русија ќе ја искористи за да репетира, да се прегрупира и повторно да нападне. Вистинскиот мир ќе дојде само кога Украина ќе биде целосна, нејзиниот народ безбеден, а нејзиниот суверенитет неприкосновен. Да се верува во спротивното значи да се игнорираат лекциите напишани со крвта на невините.
Затоа повторно велам — и овој пат како повик до секој главен град: Престанете да ѝ кажувате на Украина да се откаже од земја. Кажете ѝ на Русија да ја врати.
Текстот е сопственост на ЦивилМедиа